J.B. Story! --- 007
6 weken later
Jessica's POV:
Ik zit op mijn kamer naar een foto van mij en Justin te staren, het is nu een maand en 2 weken geleden dat hij vertrokken is, ik sta op en loop naar beneden, ik ga op de bank zitten naast Dewi, he hoe is het vroeg ze meteen, het gaat wel zei ik terug en keek naar de tv, komen jullie eten riep Leonie, waar is Otto vroeg ik aan mam, die is naar zijn werk zei Leonie, maar ik hoef niks te eten ik voel me niet zo lekker zei ik en bleef op de bank zitten, Jessica je eet de laatste tijd al zo slecht, hoe komt dat toch vroeg Leonie me , ik weet het niet mam zei ik en bleef naar de tv staren, ik werd door mijn moeder omhoog getrokken aan mijn arm en ze trok mijn shirt omhoog, mam hou op alsjeblieft schreeuwde ik, ik snap het niet Jessica je eet hartstikke weinig en je wordt alleen maar dikker, we gaan naar het ziekenhuis, ik wil weten wat het is riep Leonie en trok haar jas al aan, Dewi en ik liepen achter Leonie aan naar de auto, weet je echt niet wat het is vroeg Dewi me nog, nee ik weet het echt niet ik ben elke keer hartstikke misselijk zei ik terug en staarde naar buiten.
Bij het ziekenhuis.
Leonie stond bij de balie iets te regelen en Dewi en ik zaten in de wachtkamer, wat gaat er nu gebeuren vroeg Dewi me, ik weet het niet we zien het vanzelf, Leonie kwam naast me zitten, over 5 minuten ben je aan de beurt, na 5 minuten werd ik opgeroepen, Dewi en Leonie liepen achter me, mam wil je alsjeblieft in de wachtkamer wachten, ik wil dit alleen doen, Leonie draaide zich om en ging weer zitten, Dewi en ik liepen het kamertje binnen, we gaan even een echo maken zei de dokter, ik knikte en ging op de behandeltafel liggen, dit is even koud zei de dokter en deed spul op mijn buik smeren, toen ging ze er overheen met het echo apparaatje, de dokter wees iets aan op het scherm, ik keek goed mee en zag het toen ook, ik had iets in mijn buik zitten, wat is het dokter vroeg Dewi, ze is zwanger zei de dokter, ik kreeg tranen in mijn ogen, nee Jessica wat heb je gedaan riep Dewi meteen naar me, iets heel stom's zei ik met tranen in mijn ogen, moet ik mama halen vroeg Dewi me, nee wacht even ik moet dit zelf vertellen, hoe oud ben je vroeg de dokter, ik ben 17 zei ik terug, weet je wie de vader is vroeg Dewi, ja en jij weet het ook, het kan maar 1 iemand zijn zei ik en keek nog even naar het schermpje waar de foto staan van mijn kleine babytje, mag ik er een foto van vroeg ik aan de dokter, ja natuurlijk ze printte het uit en gaf het aan me, haal mama maar zei ik tegen Dewi en ik bekeek de foto, toen Leonie binnen kwam was de dokter even weggegaan, wat is vroeg Leonie, ik gaf haar de foto en ze bekeek het goed, je zag gewoon dat ze super boos aan het worden was, het spijt me mam zei ik nog maar ze begon al tegen me te schreeuwen, Jessica we gaan het weg laten halen nu meteen, mam dat wil ik niet schreeuwde ik terug, het is mijn baby en het zit in mijn buik dus je blijft er van af schreeuwde ik en stond op en pakte de foto af en liep de kamer huilend uit, ik ging in de wachtkamer zitten, Leonie kwam naast me zitten en deed haar arm om me heen, het spijt me Jessica maar wil je het echt houden, ja mam ik wil het, wie is eigenlijk de vader vroeg Leonie, dat maakt niet uit mam die komt het toch nooit te weten, ik stond op en liep het ziekenhuis uit.
Ik zit op mijn kamer naar een foto van mij en Justin te staren, het is nu een maand en 2 weken geleden dat hij vertrokken is, ik sta op en loop naar beneden, ik ga op de bank zitten naast Dewi, he hoe is het vroeg ze meteen, het gaat wel zei ik terug en keek naar de tv, komen jullie eten riep Leonie, waar is Otto vroeg ik aan mam, die is naar zijn werk zei Leonie, maar ik hoef niks te eten ik voel me niet zo lekker zei ik en bleef op de bank zitten, Jessica je eet de laatste tijd al zo slecht, hoe komt dat toch vroeg Leonie me , ik weet het niet mam zei ik en bleef naar de tv staren, ik werd door mijn moeder omhoog getrokken aan mijn arm en ze trok mijn shirt omhoog, mam hou op alsjeblieft schreeuwde ik, ik snap het niet Jessica je eet hartstikke weinig en je wordt alleen maar dikker, we gaan naar het ziekenhuis, ik wil weten wat het is riep Leonie en trok haar jas al aan, Dewi en ik liepen achter Leonie aan naar de auto, weet je echt niet wat het is vroeg Dewi me nog, nee ik weet het echt niet ik ben elke keer hartstikke misselijk zei ik terug en staarde naar buiten.
Bij het ziekenhuis.
Leonie stond bij de balie iets te regelen en Dewi en ik zaten in de wachtkamer, wat gaat er nu gebeuren vroeg Dewi me, ik weet het niet we zien het vanzelf, Leonie kwam naast me zitten, over 5 minuten ben je aan de beurt, na 5 minuten werd ik opgeroepen, Dewi en Leonie liepen achter me, mam wil je alsjeblieft in de wachtkamer wachten, ik wil dit alleen doen, Leonie draaide zich om en ging weer zitten, Dewi en ik liepen het kamertje binnen, we gaan even een echo maken zei de dokter, ik knikte en ging op de behandeltafel liggen, dit is even koud zei de dokter en deed spul op mijn buik smeren, toen ging ze er overheen met het echo apparaatje, de dokter wees iets aan op het scherm, ik keek goed mee en zag het toen ook, ik had iets in mijn buik zitten, wat is het dokter vroeg Dewi, ze is zwanger zei de dokter, ik kreeg tranen in mijn ogen, nee Jessica wat heb je gedaan riep Dewi meteen naar me, iets heel stom's zei ik met tranen in mijn ogen, moet ik mama halen vroeg Dewi me, nee wacht even ik moet dit zelf vertellen, hoe oud ben je vroeg de dokter, ik ben 17 zei ik terug, weet je wie de vader is vroeg Dewi, ja en jij weet het ook, het kan maar 1 iemand zijn zei ik en keek nog even naar het schermpje waar de foto staan van mijn kleine babytje, mag ik er een foto van vroeg ik aan de dokter, ja natuurlijk ze printte het uit en gaf het aan me, haal mama maar zei ik tegen Dewi en ik bekeek de foto, toen Leonie binnen kwam was de dokter even weggegaan, wat is vroeg Leonie, ik gaf haar de foto en ze bekeek het goed, je zag gewoon dat ze super boos aan het worden was, het spijt me mam zei ik nog maar ze begon al tegen me te schreeuwen, Jessica we gaan het weg laten halen nu meteen, mam dat wil ik niet schreeuwde ik terug, het is mijn baby en het zit in mijn buik dus je blijft er van af schreeuwde ik en stond op en pakte de foto af en liep de kamer huilend uit, ik ging in de wachtkamer zitten, Leonie kwam naast me zitten en deed haar arm om me heen, het spijt me Jessica maar wil je het echt houden, ja mam ik wil het, wie is eigenlijk de vader vroeg Leonie, dat maakt niet uit mam die komt het toch nooit te weten, ik stond op en liep het ziekenhuis uit.
Er zijn nog geen reacties.