08: tv

Ik tik zachtjes op Jacobs deur. Als die niet opendoet, werp ik snel een blik op mijn horloge. 23.30 uur. Precies op tijd. Ik tik nog eens, maar nu wat luider. Meteen zwaait de deur open. Een stralende Jacob grijnst naar me. “Kom binnen,” zegt hij, en hij trekt me ongeduldig zijn kamer in. “Vind je het erg om te beginnen met een griezelfilm?” vraagt hij. Ik schud mijn hoofd. Hij glimlacht goedkeurend. Terwijl hij een film zoekt, kijk ik rond in zijn kamer. Het ziet er erg gezellig uit: voor de grote plasma tv staan twee gigantische zitzakken, enorme dekens en veel kussens. Langs de muren had hij tafels gezet met chips, nootjes, toastjes en allerlei ander lekkere hapjes en drankjes. Ik moet lachen. Hij had er werk van gemaakt. Jacob wijst naar de zitzakken. Ik grijns, als teken dat ik het begreep. De film ging zo beginnen. Ik vlei me neer in één van de zitzakken. Jacob steekt eerst de film in, haalt een schaal chips, twee cola's en twee zakken popcorn van de tafels en zet die voor ons. De film begint. Tijdens de film kijk ik af en toe naar Jacob. Hij ziet er zo ontspannen uit. En zo leuk. Mijn ogen glijden van zijn kruin over zijn hele gezicht, van zijn betoverende ogen naar zijn kaarsrechte neus naar zijn prachtige lippen tot zijn kin met een kuiltje in gekliefd, en vandaar tot aan zijn handen die in zijn schoot liggen. Dan kijk ik weer naar zijn gezicht. Ik schrik: Jacob kijkt me recht in de ogen. Zijn blik is geamuseerd, maar als hij merkt dat ik naar hem kijk, glimlacht hij en krijgt hij weer zijn intieme blik. Ik kan er niet aandoen, ik moet er naar blijven kijken. Terwijl de hoofdpersonage in de film aan het rennen is voor haar leven, komt Jacobs gezicht dichterbij. Zijn handen duwen een haarlok van mij achter mn oren. Wanneer zijn hand over mijn gezicht streelt, krijg ik kippenvel. Ik voel hoe mijn hart bonkt in mijn keel. Langzaam komen zijn o zo mooie lippen dichterbij. Ik kan zijn adem al over mijn gezicht voelen strijken. Wanneer onze lippen nog maar een centimeter van elkaar verwijderd zijn, heb ik door wat ik doe: ik bedrieg Raph. Meteen schiet ik overeind. Ik kijk Jacob geschrokken aan. In zijn ogen zie ik zijn spijt. Ik kruip achteruit, weg van hem. Jacob kijkt naar zijn handen. “Lindsey ik...” begint hij. Ik hef mijn hand op. “Laat me met rust Jacob,” zeg ik. Ik sta recht en loop weg. Voor ik de deur dichtdoe kijk ik nog even naar hem. Ik zie zijn schuldbewuste blik, zijn hangende schouders en zijn gefrustreerd gefronste voorhoofd. Als ik zie dat hij mijn kant wil opkijken, gooi ik de deur dicht. Ik wil hem de komende uren niet zien. Ik loop naar mijn kamer. Als ik in bed lig komen de tranen. Ik weet niet wat ik moet doen: Hou ik eigen lijk nog van Raph? Of begin ik echt verliefd te worden op Jacob? Vermoeid sluit ik mijn ogen. Huilend val ik in slaap.