05: 1ste dag in Beverly Hills.

Langzaam begin ik Jacobs blik te haten. Het maakt me helemaal gek! Wat nou, als hij elke dag zo naar me kijkt? Het kost me nu al moeite om te herinneren dat Raph mijn vriendje is! Steeds als hij zo naar me kijkt, heb ik zin om dichterbij te komen en hem te zoenen! Dat is toch niet normaal? Het is nu middag. We zitten buiten, voor het grote zwembad. Sylvie had eten klaargemaakt: frietjes met koude schotel. Het was heerlijk. Alleen jammer dat Jacob naast me zat: iedere keer als we elkaar per ongeluk aanraakten, voelde ik het bloed naar mijn wangen stijgen en hingen alle haartjes op mijn lichaam overeind staan. Ondertussen is Sylvie met pap bezig over het huis: "... het was eerst een hotel, daarom dat het hier zo groot is. Ik hoop dat je niet zult verdwalen?" grinnikt ze. Pap lacht en schud zijn hoofd. "Ik? Ik niet hoor. Ik verdwaal nooit!" grapt hij, "Maar dat weet ik niet zo zeker van Lindsey, hé Lins?" Ik kijk hem aan. "Haha," zeg ik sarcastisch. "Oei, Linds, niet zo'n goeie dag vandaag?" vraagt pap. Alsof hij niet zou weten waarom. "Volgens mij is ze gewoon van nature een humeurig kreng," mompelde Jacob. Sylvie keek geschokt naar hem. "Jacob!" riep ze. Hij haalde zijn schouders op. Hij dacht waarschijnlijk aan vanochtend. En aan de rondleiding. Toen had ik hem expres laten struikelen, en toen hij me vasthield toen ik uitgleed op de trap had ik gezegd: "Gast blijf een keer van me af!!" Dus waarschijnlijk was hij boos op me. "Ik moet even weg," zei ik, want ik had nu geen zin om naast hem te zitten. In het voorbijgaan pakte ik de ketchup en liet een grote klodder in zijn haar vallen. De fles smeet ik op de grond. Ik liep vlug naar mijn kamer, terwijl ik Sylvie angstig aan mijn vader hoorde vragen: "Ze is toch geen probleemkind hé?" De tranen sprongen in mijn ogen, en met een woedende ruk smeet ik de deur dicht.

tok tok,
"Ga weg," mompel ik. tok tok. Ik zucht, maar sta dan recht en loop naar de deur. Eenmaal hij open was, had ik meteen weer zin om hem dicht te gooien: Jacob stond er. Hij had zijn haar gewassen en rook verrukkelijk. Hij kwam binnen en ging zitten. Ik draaide me om en sloeg m'n armen over elkaar, vastbesloten om mijn ik-mag-je-helemaal-niet houding te behouden. "Wat moet je?" vroeg ik, nog steeds boos. Jacob haalde diep adem en zei toen, diep in mijn ogen kijkend: "Sorry. Sorry Linds. Ik had dat helemaal niet hoeven zeggen." Ik laat mijn houding varen. "Maar je had er wel recht op," zeg ik stilletjes. Jacob keek me aan. "Hoe bedoel je?" Ik zuchtte en ging naast hem op bed zitten. "Dat weet je best. Ik loop je de hele dag al te pesten." beken ik. Jacob fronst zijn voorhoofd. "Waarom eigenlijk?" Ik haal mijn schouders op. "Ik mag je gewoon niet, denk ik." "Mag jij me niet, of mag iemand anders me niet?" Jacob kijkt veel betekenend, maar met trieste ogen, naar de foto van Raph en ik op mijn bureau. "Raph had altijd al een hekel aan je. Misschien heb ik het wel van hem over genomen. Weet je wat ik me nu weer herinner?" vraag ik hem. Hij schud zijn hoofd. "Vroeger had ik een CD van je. En posters. Maar toen kwam Raph en hij was er heel boos om. Ken je hem mischien? Raphael McTalic?" Jacob knikt langzaam. "We waren vroeger goeie vrienden. Maar toen we samen een demo wilden opnemen, koos de producer alleen voor mij. Raph rende woedend de kamer uit, en daarna heb ik hem nooit meer gezien." antwoord hij triest. Hij werpt een droevige blik op de foto. "Wat erg," fluister ik. Opeens kreeg ik een idee. "Jacob, ga even weg, ik heb tijd voor mezelf nodig!" commandeerde ik. Jacob leek verbaasd, maar stond toch op en liep naar de deur. Toen hij weg was, pakte ik vlug mijn mobiel. Tijd om Raph een telefoontje te bezorgen.