48

Het was een dag voor de zomervakantie, en de Hogwartsbrigade was dus een dag verwijderd van een nieuw tijdreis. Na veel gokken hadden ze hun pogingen om te raden waar ze heen gingen opgegeven en nu konden ze alleen nog maar zenuwachtig de uren aftellen. Lucy’s nagels waren tot de rand toe afgekloven en Tom liep alleen nog maar te ijsberen. Septimus bleef er vrij rustig onder, hij zat alleen wel de hele tijd uit het raam te staren.
‘Ik heb Toverdranken’ meldde Holly toen de bel aangaf dat de lunchpauze voorbij was.
‘Ik ook’ Zei Tom vrolijk en Septimus keek op zijn rooster.
‘Kruidenkunde’ Zuchtte hij.
‘Ik heb Gedaanteverwisselingen, drie uur bij de boom’?
De rest knikte en Lucy rende achter Hermelien aan.
‘Hey’.
‘Oh hoi Lucy, ik had je niet gezien. Is het weer goed tussen jullie’.
‘Ja, alhoewel. Tussen Tom en Sep weet ik het nog niet zo zeker’.
Hermelien lachte en ze werden ingehaald door Harry en een chagrijnige Ron.
‘Hij mocht mijn huiswerk niet overschrijven’ Legde Hermelien uit toen ze Lucy’s vragende blik zag.
Grom, deed Ron.
De rest van de weg waren Ron en Hermelien aan het kibbelen en besteedde Lucy om het uitgebreid met Harry over zwerkbal te hebben. Ze ging naast Hermelien aan een tafeltje zitten en richtte haar aandacht op het bord waar Anderling ingewikkelde toverspreuken neerkwakte.
‘Ik wil hier een opstel over na de vakantie-‘ Begon ze.
De rest van haar zin werd overstemt dor het gebulder van de wind die plotseling door het lokaal raasde. Lucy keek geschrokken en krabbelde vlug een boodschap aan Hermelien, Ron en Harry op een stukje perkament.
‘Wat is hier in Merlijns naam aan de hand’ Schreeuwde professor Anderling.
Veel kinderen klampten zich nerveus aan hun tafel vast. Lucy wilde zeggen dat dit een tijdstorm was en dat het zo voorbij was, maar de wind was al om haar heen aan het draaien.
‘Lucy. Hou. Je. Goed. Vast’! Riep Hermelien.
Ze was niet van plan om daar naar te luisteren, glimlachte naar haar vriendin en liet de tafel los. In een oogwenk was ze verdwenen en liet een winstille beduusde klas en een stukje perkament achter.

Het was leuk om jullie te leren kennen. Dit was een tijdstorm, als jullie dit lezen ben ik dus in het verleden. Veel plezier in jullie schooljaren en veel succes nog in jullie leven.
Lucy.

Ze kwam ergens terecht en hoorde aan het gemopper dat de rest er ook al was. Ze waren ergens op een toren en het was donker.
‘Het is nacht’ Zei Holly verwonderd.
‘En koud’ Klaagde Septimus.
‘Zwadderich’ Klonk ineens een bulderende stem ‘Je dacht toch niet dat je ons kan verslaan’ Zei een andere stem.
Septimus werd wit ‘Ik’.
Maar de woorden waren helemaal niet aan hem gericht. In de schemer stonden vier silhouetten stokstijf, de vierde stond net iets van de andere af en zover Lucy kon zien stonden ze op het punt een duel te beginnen. Ze voelde Holly’s hand die in de hare gleed en hoorde dat Toms adem stokte.
‘Zeg dat dit niet waar is’ Fluisterde Septimus.
‘Het is waar’ Antwoorde Lucy.
De vier kinderen stonden oog in oog met degene die hun leven verpest had: Zalazar Zwadderich was naar hun toegelopen en keek hun minachtend aan.