04: Hallo, ik ben...

"Wakker worden, slaapkopje," zegt een vriendelijke vrouwenstem. Ik knipper met mijn ogen tegen het felle zonlicht. "Kom maar meisje, je bent thuis," Meteen schiet ik overeind. "Thuis?" Verwachtingsvol kijk ik om me heen. Stel dat ik weer thuis was? Weer bij mijn oude huis, mijn eigen kamer, mijn vrienden, en bij... bij Raph!! Maar meteen zie ik dat dit niet mijn oude woonplaats is: er zijn bergen palmbomen, enorme villa's, gigantische zwembaden,... Dit is Beverly Hills. ik ben nu definitief weg uit Londen. Mijn teleurstelling komt direct en het gemis naar mijn oude stad voelt veel harder. "Is er iets liefje?" vraagt de vrouw. Voor ik kan antwoorden komt pap, vrolijk als altijd, aangehuppeld. "Kom kom Lins! Niet zo'n zielig gezicht! Ik wil je aan iemand voorstellen: Lindsey dit is Sylvie Star, je toekomstige moeder, en Sylvie, dit is Lindsey Stone, je toekomstige dochter!" zegt hij. Hij grinnikt even. Sylvie steekt haar hand uit. "Hallo, aangenaam kennis," zegt ze. Ik knik. Haar roodbruine krullen, die haar vriendelijke gezicht omlijsten, wiegen heen en weer in een zacht briesje wind. Ze lacht twee rijen stralende witte tanden bloot. Achter haar rug gaat een deur open. Een jongen van mijn leeftijd komt naar buiten. Zijn zwarte haar glanst in de zon, net als zijn gave bruine huid. Zijn groene ogen schitteren, en zijn framboosroze lippen lachen felle witte tanden bloot. Jacob Star stapt met uitgestoken hand op me af.

"Hoi, ik ben Jacob." Hij lacht. Zijn groene t-shirt zit strak rond zijn gespierde borst en past mooi bij zijn groene ogen. Hem daar zo zien staan benam me even de adem. Al weet ik niet waarom. Ik schud met mijn hoofd. "Lindsey," zeg ik ijzig. Ik negeer zijn uitgestoken hand. Een beetje onwennig trekt hij zijn hand terug. Sylvie, die druk in gesprek was geweest met pap, komt naar ons toe. Gelukkig had ze ons daarnet niet gezien. "Jacob, wil jij Lindsey even een rondleiding geven?" vraagt ze. Jacob knikt. Shit! Hij zij dat ik hem moest volgen, en met een gezicht vol walging doe ik dat dan ook. Terwijl we naar binnen lopen, kijkt hij soms achterom. Zijn ogen branden dan in de mijne, en dat heeft me een heel raar gevoel. Zijn ogen zijn dan zo intens, het voelt gewoon verkeerd hoe hij naar me kijkt. Bijna verliefd! Ik moet stilletjes lachen, het idee van Jacob Star die op mij is is echt absurd. Maar toch... Telkens als onze blikken elkaar kruisen zeg ik steeds in mijn hoofd; ik heb al een vriendje, Raph. Anders was ik meteen in katzwijm gevallen.