03: Naar Beverly Hills

Het privé vliegtuigje was prachtig: leren zetels in een zacht beige kleur, een warm interieur, tafeltjes met champagne en aperitief hapjes en de radio speelde een zacht en rustig liedje. Het was geweldig! Ik begon te glimlachen. Pap keek me aan. "Als je dit al geweldig vindt, wacht dan maar tot je ons huis ziet!" zegt hij. Zijn ogen twinkelden vrolijker dan ooit. Ik moest er van lachen. Het lied op de radio stopte. Er kwam een lied aan van Jacob Star, Never let You go, heette het. Opeens schiet ik overeind. "Pap," zeg ik, "wat is de achternaam van Jacob?" vraag ik achterdochtig. Pap kijkt me schuldig aan. "Star," antwoord hij. Woedend leun ik achterover. "Pahap! Je weet dat ik zijn muziek haat!En zijn gezicht! En zijn haar! Gewoon alles aan hem!" zeg ik kwaad. Pap antwoord niet. Ik sla mn armen over elkaar en mok een beetje.
Nu moet ik dezelfde lucht inademen als hij! En alsof dat nog niet erg genoeg is moet ik ook nog in zijn huis wonen!! Ik werp pap een vernietigende blik toe. Shit!

De privé jet begint te dalen. We komen aan in Beverly Hills. Nog steeds kwaad op pap sta ik recht en loop naar de uitgang. Als we geland zijn kom ik als eerste buiten. Daar staat me nog een verrassing te wachten: een glanzende zwarte limousine staat voor het vliegtuig. Ondanks mijn woede geef ik toch een gilletje van verbazing en verukking. Maar dan voel ik paps hand op mijn schouder, en herinner ik mijn woede weer. Boos ruk ik me los. Zonder pap aan te kijken kruip ik in de limo, ga helemaal vanachter liggen, neem de hele bank in beslag (zodat pap er in elk geval niet bij kan) en doe mijn ogen dicht.