02: Privé jet

We rijden naar het vliegveld. Onderweg is mijn vader aan het neuriën: ik word er gek van. Pap neuriet niet vaak. Alleen als hij zich heel gelukkig voelt. Hij neuriede toen hij mam en hij trouwden, vertelde mam vroeger. Mam. Opnieuw rolt er een traan uit mijn ogen. Ze zijn inmiddels al rood en gezwollen. Vlug veeg ik mijn tranen weg. Ik sluit mijn ogen en luister naar pap. "Hé Lins! Waarom zo triest? Denk eens aan positieve dingen, zoals waar we naartoe gaan!" zingt hij vrolijk. Ik frons mijn voorhoofd. "Een vliegveld?" mompel ik. Pap lacht. "Klopt we gaan inderdaad naar het vliegveld. Maar daar wacht je een verassing!" Pap kijkt me aan. Zijn ogen twinkelen. "Heb je enig idee wat het zou kunnen zijn?" vraagt hij. Ik schud mijn hoofd. "Haha! Wacht dan maar af!" grinnikt hij. Hij neuriet verder.
Ik kijk naar buiten. Ik vraag me af wie mijn nieuwe moeder is. Hopelijk niet zo'n streng kreng die me allerlei klusjes laat doen. Of iemand die me steeds weg houd bij mijn vader. Het enige wat ik over haar weet is dat ze Sylvie noemt. En dat ze een zoon heeft, van mijn leeftijd, Jacob.

We komen aan op het vliegveld. "Daar moeten we zijn," zegt pap en hij wijst naar een man in een deftig zwart pak, witte handschoentjes aan en een fijn gekruld snorretje. In zijn gehandschoende handen heeft hij een bordje vast waarop staat "The Family Stone". De man staat voor een klein vliegtuig. Pap rijdt er heen en doet het raampje open. "The family Stone?' vraagt de man, met een schelle stem. Pap knikt. De man gebaard naar het kleine vliegtuig achter hem. "Miss Star heeft een privé jet voor jullie." Sprak hij met een Engels accent. Hij steekt zijn hand uit. "My name is James. And uw name?" Pap schud zijn hand. "Eric, Eric Stone. This is my daughter, Lindsey Stone." James knikt en pakt mijn hand. Hij drukt er een kus op. Vlug trek ik mijn hand terug en veeg hem vol walging aan de zetels. "Moest dat echt?" mompel ik geërgerd als we uitstappen. Onze auto plus bagage wordt in het privé vliegtuigje gezet. Pap haalt zijn schouders op. "Bekijk het langs de zonnige kant: we hebben een privé jet!" riep hij verrukt. Ik knik maar. Om de één of andere reden kon me dat op dit moment niets schelen.
Met hangende schouders en een grote zucht stapte ik het vliegtuigje binnen.