Have a nice day

"Het gaat verder wel zelf hoor pap." "Is goed, ik kom je rond half 5 weer halen."
Mijn vader liet het raam van de auto dicht glijden en reed de hoek om. Daar stond ik dan.
Gitaar op mijn rug, versterker in mijn hand. Ik griste naar mijn telefoon en toetste het nummer in. Er werd zoals altijd niet opgenomen. Terwijl ik wachtte keek ik om me heen.
Een Kruidvat, AH, Action. Nogal standaard allemaal. Toch leek Dinteloord me best eem leuk dorpje. Mijn telefoon begon te rinkelen en opgelucht nam ik op. "Hoi, zag dat je gebeld had." hoorde ik aan de andere kant van de lijn. "Ja klopt, ik sta op het pleintje bij de Appie." "Oké, kom er zo aan." Na nog een halve minuut in de zon te hebben gestaan, zag ik een vreemde gedaante aan komen lopen.
Max. Met zijn lange blonde haar, zwarte kleding, ringen, cowboylaarzen, kettingen en zonnebril was hij niet erg lastig te herkennen. Veel mensen vonden hem eng door zijn uiterlijk, maar ik vond het juist interessant aan hem. Door mijn kortgeknipte roodbruine haar vonden de meeste mensen mij ook vreemd.
Dat is dan hun probleem. Ik stak over en liep naar Max.
"Hee, Diet!" riep hij enthousiast. "Haaihaai!" "Zal ik de versterker even overnemen?"
"Ja, graag." Pratend over de meest zinloze dingen liepen we verder. Stiekem voelde ik me eigenlijk best stoer.
Daar, naast Max, met die gitaar op mijn rug. Uiteindelijk liepen we een oprit op. "Hier is het dan." zei hij terwijl hij de poort opendeed. "Ziet er leuk uit." antwoordde ik gemeend.
Het was een doodgewoon huis. Maar ja, wat had ik dan verwacht?
Een spookslot met een gracht eromheen? Ik moest lachen om mezelf en mijn vreemde gedachten en liep de achtertuin in. Een hond kwam vrolijk op ons afgerend. "Heey, Yindra! Kijk, da's Danique!"
Yindra snuffelde aan mijn hand en sprong tegen mijn been op.
"Agoss, wat een schatje!" Ik gebaarde naar de hond. Rustig liep ik achter Max aan. Verderop in de tuin zaten zijn ouders en zusje in de zon. "Dus jij bent Danique?" Ik knikte. Zijn vader stond op en schudde mijn hand. "Danny." "Danique." Wat had ik een hekel aan mezelf voorstellen... Ik voelde me er altijd zo ongemakkelijk bij!
Ik stelde mezelf voor aan zijn moeder, die Esther bleek te heten, en aan Max' jongere zusje Myrthe. Die kende ik al wel uit verhalen die hij vaak vertelde. Ergens had ik een beetje medelijden met haar.
Een vader met een Harley, een metalhead als broer, een beetje een vreemde moeder.
Ze leek me heel normaal.
"Zorg jij voor drinken enzo?" "Zal ik doen ma. Wij zitten zo boven." "Is goed."