47

Onderweg knalde ze tegen Holly op die haar meteen weer overeind trok. Ze keek heel ernstig en siste wat. Lucy keek haar verbaasd aan.
‘De wensspreuk’?
Lucy knikte en wees naar Fred en George.
‘Ik had het kunnen weten’ Zuchtte Holly en toen keek ze om zich heen ‘Het is best mooi geworden eigenlijk’.
‘Hé F&G coole wens’! Riep ze naar de tweeling.
Fred en George grijnsden naar Holly en gooiden een flesje naar hen toe.
‘Wat ben jij slecht in vangen’ Zei Fred toen Lucy het ving en het door haar vingers liet glippen.
Holly pakte het op en las het etiket ‘Felix Fort- nog wat’?
‘Felix Fortunatis’ Verbeterde Fred haar.
‘Jij liet ons een wens doen en wij laten jou een wens doen’ Voegde George daaraan toe.
‘Was dat niet de geluksdrank’?
‘Ja’ Zei Fred eenvoudig ‘Handig als je iemand iets betaald wil zetten’.
‘En dat mag ik gebruiken voor wat ik dan ook wil’?
‘Jij snapt het’.
Langzaam verscheen er een grijns op haar gezicht, ze wist al precies wat ze wilde.

‘En waarom gingen we ook al weer in dit weer naar buiten’? Klaagde Tom toen ze door de vrieskou liepen. Het sneeuwen van Fred en George had een nadeel: Het was afschuwelijk koud. Alle leerlingen bleven liever veilig tussen de roze kasteelmuren die de oren van je hoofd kletsten.
‘Omdat Tom-‘ Zei Holly gepikeerd ‘We een missie hebben en niet op een vakantiereisje zijn’.
Tom keek buitengewoon chagrijnig terwijl ze door de sneeuw ploegden.
De reden dat ze zich buiten waagden was -hoe stom het ook klonk- een briefje. Vanochtend tijdens bezweringen was er een briefje op haar tafel beland met een inhoud die ongeveer zo luidde: Kom met H en T naar Hagrids hut.
Er stond geen afzender bij en toen ze om zich heen keek zag ze niemand die het gegooid zou kunnen hebben. Behalve hij. Het was wel erg toevallig, want ze had de dag ervoor besloten dat ze Felix Fortunatis in zou nemen om het goed te maken.
Misschien wilde hij het helemaal niet goed maken en was dit een valstrik, misschien.
De worse case scenario’s werden haar bespaard, omdat ze net bij Hagrids hutje waren aangekomen. Er zat een klein figuurtje ineengedoken op de grond, zijn bloedrode mantel huiverend om zich heen geslagen. Tom gromde, maar de jongen keek niet op.
‘Wat wilde je ons vertellen Septimus’?
‘Ik- Ik was fout’.
‘Dat wisten we al’ Zei Tom ijzig.
Holly was ook niet echt in een vergevingsgezinde bui, en op een of andere manier had ze medelijden met hem.
Hij zat zo zielig ineengedoken, zijn mooie zwarte ogen glinsterden niet en hij keek ongelofelijk zielig. Zijn lippen waren samengetrokken tot een pruillipje en, Stop!
Was ze nou serieus aan het fantaseren over hoe zielig hij was, ze was toch niet verliefd op hem.
Natuurlijk was ze dat niet, en waarom werd ze dan zo bibberig vanbinnen als hij glimlachte?
‘LUCY!’ Riep ze zichzelf tot orde, ‘Hij heeft amper geglimlacht de afgelopen dagen.
‘Sep’.
Hij keek hoopvol op ‘Ik vergeef het je’.
Er verscheen een glimlach op zijn gezicht, ‘Ik ook’ Zuchtte Holly uiteindelijk.
‘Maar je zal wel moeten bewijzen dat je onze vriendschap waard bent’.
‘ Ik beloof dat ik dat zal doen’.
‘Hé wacht even, wie zegt dat het weer goed is? Ik heb hem helemaal niets vergeven’ Protesteerde Tom.
‘Jammer dan Ravenklauw, je bent in de minderheid’ Zei Holly vrolijk.
De rest van de dag zei Tom geen woord meer. ’Misschien moeten we een soort van herinnering voor onszelf maken’ Opperde Holly.
Lucy keek haar fronsend aan ‘Hoe bedoel je’?
‘Nu we allemaal weer vrienden zijn-’ Tom kuchte even en Holly negeerde hem ‘Moeten we zorgen dat zoiets nooit meer gebeurd’.
Lucy raapte een steen op en schreef er met haar toverstok iets in.

Vriendschap is iets bijzonders, belangrijks en geweldigs tegelijk
~The Hogwartsbrigade

Holly grijnsde ‘En dat, was precies wat ik bedoelde’.