46

De jongens spraken de spreuk uit en wensten iets in gedachten.
Lucy keek hoopvol toe en was opgelucht dat Hogwarts niet ineens in chocolade was veranderd.
Was dat maar gebeurd, Fred en George hadden allebei een grote grijns op hun gezicht en sleurde haar mee de gang op. De gangen waren knalroze met paarse stippen en overal vlogen bezems boven hun hoofden. De grond bewoog en de muren kletsten erop los.
Lucy kneep haar ogen vol afschuw dicht.
‘Zeg dat dit niet waar is’ Smeekte ze.
‘Het is waar’ Verkondigde Fred.
‘Voor een heerlijke week lang’ Straalde George.
‘Een week’ Probeerde ze zichzelf te kalmeren ‘Het is maar voor een week’.
Het hielp niet bepaald, dit was afschuwelijk.
‘En elke dag taart als ontbijt’! Praatte Fred vrolijk verder.
‘En het sneeuwt natuurlijk’.
‘En Zweinsveld is toegankelijk voor iedereen’.
‘Geen last van leraren’.
‘Of Vilder’.
‘Een paradijs op aarde’.
‘Het geweldigste wat Hogwarts ooit is overkomen’.
‘Bedankt’! Besloten ze allebei tegelijk.
Lucy had inmiddels haar ogen weer dicht gedaan.
‘Geen dank’ Kreunde ze.
In stilte nam ze zich voor om Fred en George nooit meer een wensspreuk te leren.
‘En dit is pas het begin’ Zei Fred trots.
‘Wacht maar tot je de Zwadderaars ziet’ Lachte George.
Op dat moment kwamen er net een paar aan waaronder Septimus.
Hun gewaden waren knalrood en in gouden letters stond er GRIFFOENDOR IS THE BEST op geschreven.
Nee, ze zou Fred en George nooit meer een wens laten doen.
‘Lucy’! Riep Septimus ziedend.
Ze grinnikte en keek hem uitdagend aan ‘Ik dacht dat het Griffoendor was’?
Septimus mompelde iets onverstaanbaars en keek haar nog steeds woedend aan.
‘Heb jij die twee - hierbij wees hij naar Fred en George - de wensspreuk geleerd’?
Lucy keek hem onschuldig aan.
‘Waar heb je het over, teveel dreuzelboeken gelezen misschien? Iedereen weet toch dat wensen niet bestaat’?
Septimus wou haar het liefst vervloeken, maar hij hield zich in.
‘Best Griffoendor-‘
‘Oh nu noem je me wel ineens bij mijn achternaam’?
Hij negeerde haar onderbreking en ging verder ‘Als je het zo wilt spelen, dan ken ik ook nog wel een paar truckjes’.
Ze glimlachte lief naar hem ‘Septimus, je denkt toch niet dat je ons kan verslaan’.
Toen liep ze weg, met een grote trotse glimlach op haar gezicht en een gierende tweeling achter haar aan.