45

‘Oorlog dus’?
Ron knikte en Fred krabbelde iets op een stukje perkament.
Voor dat ze in deze tijd was beland had Lucy nog nooit gehoord van iets dat perkament heette, hier bleken ze erop te schrijven. Toen George haar heel aardig had uitgelegd hoe perkament gemaakt werd had ze gewoonweg geweigerd om op perkament te schrijven. Fred en George hadden dubbel gelegen.
‘Hé George, hebben we iets voor onze vrinden hier’?
George grijnsde ‘Echt wel, voor honderd smekkies kunnen jullie wel een hulpmiddeltje van ons kopen’.
Lucy fronste, wat waren in hemelsnaam smekkies?
Het moest wel een soort van betaalmiddel zijn, want Hermelien keek heel zuinig en Ron riep uit dat honderd veel te veel was.
‘Is dat geld’? Vroeg ze voor de zekerheid.
Harry, Hermelien, Ron, Fred en George keken haar even aan en schoten toen tegelijk in de lach.
‘wat’? Vroeg ze een beetje beledigd.
‘Smekkies zijn snoepjes’ Hinkte Ron.
Nu vond ze het alleen maar nog raarder ‘Jullie betalen met snoep’?
Opnieuw gelach en Lucy voelde zich ongeduldig worden.
‘Natuurlijk niet’ Grinnikte Harry nog na.
‘Wij betalen met Knoeten, Galjoenen en Sikkels’ Legde Hermelien uit.
‘Geen Ugembro’s’.
In haar tijd had iedereen met Ugembro’s betaald, niet dat ze ooit een Ugembro had gehad. Maar ze had er altijd wel mensen erover horen praten, geld alles draaide om geld bij de dreuzels. Dat was iets wat ze heel snel geleerd had van haar voorlopige leven als zwerver.
‘Hoe noemde je die dingen’ Giechelde Hermelien.
‘Laat maar’ Zei ze snel ‘Kunnen jullie ons niet gratis helpen’.
‘Gratis, maar dat zou heel slecht voor ons imago zijn of niet Fred’.
‘Inderdaad George, maar misschien kunnen we een uitzondering maken’…
Fred gaf haar een knipoogje en ze had het vermoeden dat ze wist wat hij ging vragen.
‘Maar dan moet je ons wel vertellen of Jeweetwel voor altijd dood blijft of dat die ouwe Perkamentus gelijk heeft en zijn geest nog ergens ronddoolt’.
Ze dacht snel na, ze kon niets vertellen over de toekomst, maar ze kon ook niet zomaar afwachten totdat Septimus hen allemaal zou vervloeken. Ze moest en zou zich bewijzen.
‘Nee’.
De tweeling en het gouden trio keken teleurgesteld.
‘Echt niet’? Probeerde Fred met zielige oogjes.
Lucy was absoluut niet onder de indruk.
‘Echt niet, maar ik kan jullie wel een handige spreuk leren’.
Haar hart bonsde drie keer sneller dan normaal, ze mocht die spreuk aan niemand vertellen. Haar vader had hem uitgevonden en het was de handigste spreuk ooit.
‘Maar jullie moeten beloven dat jullie het aan niemand doorvertellen’.
‘Erewoord’ Riep de tweeling in koor en gretig staarde Fred naar haar toverstok.
‘Waar wachten we nog op dan, op naar een leeg klaslokaal’!
De tweeling sleurde haar mee de leerlingenkamer uit en Lucy zwaaide snel nog even naar Harry, Ron en Hermelien die een beetje beteuterd achterbleven.
‘Vertel’ Zei Fred toen ze in het lege bezweringenlokaal op de stapel kussens zaten.
Lucy liet haar stem dalen tot een fluisterniveau.
‘Het is een wensspreuk, als je hem uitspreekt heb je recht op één wens waarbij de wetten van Magie overtreden kunnen worden. Het enige wat de spreuk niet doet is doden tot leven wekken’.
Fred en George keken haar met grote ogen aan.
‘Dat is zo cool’ Zei George uiteindelijk.
‘Wat moet je zeggen’? Vroeg Fred.
Lucy haalde diep adem ‘Te fio cupio'.