44

De volgende dag zaten Lucy, Holly, Tom, Harry, Hermelien, Ginny, Ernst, Suzanne en Terry bij het meer. Lucy, Holly en Tom waren aan het vergaderen en de rest zat er lekker loom bij.
‘Een keuze’ Mopperde Tom ‘Ik zou hem allang uit het team geschopt hebben’.
Holly keek hem hoofdschuddend aan ‘Ja maar jij en Septimus hebben nou niet bepaald eh-‘.
‘Een band met elkaar’ Hielp Hermelien haar.
Holly knikte heftig met haar hoofd en Lucy was even bang dat het eraf zou vallen ‘Dat bedoel ik Tom, jullie kunnen elkaars bloed wel drinken’.
‘Laten we dan maar hopen dat dat niet gebeurd’ Zei Ginny optimistisch en ze wees in de richting van het pad dat naar het meer liep ‘Daar komt hij namelijk aan’.
Ze keken nu allemaal in de richting van Ginny’s vinger en zagen een heel groepje Zwadderaars aankomen. Ergens deed het haar heel veel pijn om Septimus zo te zien doen, alleen zou ze dat nooit laten blijken.
Het groepje stond stil en keken hun alleen maar minachtend aan, Lucy wou wat zeggen maar Holly was haar voor.
‘Wat moet je hier Septimus? Was Lucy niet duidelijk genoeg gisteren’?
Het verbaasde Lucy dat Holly zo fel kon zijn, toen bedacht ze zich Holly’s houding tegenover de zwadderaars en ineens was ze heel erg blij dat ze niet in Septimus’ schoenen stond, Holly zou niets meer van hem overlaten.
Septimus keek haar koel aan ‘Ik wandel hier gewoon’.
Tom liet een spottend geluidje horen en Septimus wendde zich nu tot hem.
‘Krijg je soms niet genoeg aandacht Ravenklauw? Je bent zeker gewend om altijd aandacht te krijgen van die dreuzelmoeder van je’.
Het stak Tom dat kon Lucy direct zien en ze voelde een soort van vuur door haar lichaam razen.
‘Petrificus Totalus’.
Septimus wendde de spreuk met gemak non-verbaal af.
‘Is dat alles wat je kan Griffoendor, sneu hoor’.
Als blikken konden doden was Septimus vermoord door negen mensen, helaas konden blikken dat niet en stond Septimus nog steeds uitdagend voor haar.
‘Nou’? Zei Malfidus, een zwaar irritante zwadderaar met een gigantisch ego.
Voor ze ontplofte kwam er hulp uit een onverwachtste hoek: Holly had Septimus vervloekt en hij bungelde aan zijn enkel in de lucht.
Ze kon het niet tegenhouden en barste in lachen uit, de rest deed vrolijk mee terwijl de zwadderaars het op een lopen zetten en Septimus bedreigingen vanuit de lucht riep.
Nadat ze uitgelachen waren schudde Holly treurig haar hoofd en haalde Septimus naar benden, haar woede was echter nog niet bekoeld en Septimus kwam aardig hard op de grond terecht. Hij keek hen dodelijk aan.
‘Als jullie het zo willen spelen, ben ik er klaar voor. Vanaf nu is het oorlog’.
Septimus beende woedend het pad af en de drie vrienden keken elkaar mistroostig aan.
‘Toch jammer van zo’n aardige jongen’ Vond Holly.
Toen ging ze weer aan het meer zitten en stak haar voeten in het water. De rest had blijkbaar geen idee hoe ze moesten reageren, maar Tom en Lucy kenden Holly’s stemmingswisselingen al langer dan die dag en gingen naast haar zitten.
‘Ik denk dat Fred en George ons prima kunnen helpen in de oorlog’ Merkte Ron na een tijdje op.
En er verscheen een wrede lach op Toms gezicht.
‘Wij zijn er ook klaar voor Zwadderich’ Zei hij onheilspellend en Lucy voelde zich ineens heel erg alleen.