Waarom?

Waarom?
Dat was de vraag die ik mezelf de afgelopen week had afgevraagd, en niet alleen mezelf. Ik had het aan iedereen gevraagd die maar wilde luisteren -of juist niet- ik had het ook aan HEM gevraagd.
‘Waarom’?
‘Ik vind je niet meer leuk Roos, ik maak het uit’ Het was de verveelde toon in zijn stem, het was de blik in zijn ogen die zei dat hij me zat was, het was hem in het geheel dat ervoor zorgde dat ik in tranen was uitgebarst en naar de leerlingenkamer was gerend.
Dat was al pijnlijk genoeg, maar toen ik hem die avond betrapte in een leeg klaslokaal met Hailey Koppels was de maat vol. De vleddervleervloek die ik van Lily had geleerd kwam goed van pas, ik zag zijn blik nog voor me. Hij leek nog het meest op een mislukte vleermuis toen hij met een hoge stem en veel armgebaren de vledderveers probeerde weg te jagen. Normaal zou ik in lachen zijn uitgebarst. Alleen viel er nu weinig te lachen.
‘Je kunt stikken Demain Harold Grit’! Had ik geroepen en daarna had ik me omgedraaid en was weggelopen.
Ik was James tegen gekomen die zo te zien samen met Fred net een paar mestbommen naar Mevrouw Norks had gegooid. James wou Demain het liefst meteen vermoord, maar na een tijdje had ik dat idee uit zijn hoofd gepraat. Gelukkig.
Albus was echter niet vatbaar voor de bezwaren van mij en Lily -zijn zusje- en was linea recta naar de tafel van Huffelpuf gelopen. Hij had Demain zo’n harde klap verkocht dat die waarschijnlijk vandaag nog een rode wang had en het was Albus op een week nablijven te komen staan.
‘Niemand bedriegt mijn nichtje’ Had hij gesist voor professor Lubbermans ter plaatste kwam.
En heel even was ik hem heel dankbaar. Hugo had hetzelfde als Albus willen doen, maar ik en Lily hadden hem vastgebonden aan de stoel vlak bij de open haard tot hij beloofde dat niet te doen. Niet dat ik niet graag wilde dat Hugo het Demain betaald zou zetten, maar ik wilde het hem zelf betaald zetten.

Nu was het een week later en was ik redelijk over zijn verraad heen. Maar de wereld had spontaan besloten dat het anti-Roos-Wemel week was, want op het prikbord hing een enorme poster die het Lente Bal aankondigde. Ik kreunde en probeerde er vooral niet aan te denken.
Dat lukte wel aardig totdat de dag voor het Lente Bal werkelijk iedereen het erover had. En iedereen vroeg me met wie ik zou gaan. James, Albus, Lily, Hugo, Fred, Roxanne, Sofie, Lucy, Molly, Louis, Dominique en zelfs mijn ouders. Hugo had ze er vast over geschreven, op zulke momenten verlangde ik terug naar de momenten waarop Hugo nog niet op Zweinstein zat en ik nog dingen geheim kon houden voor mijn ouders. Iedereen vroeg hetzelfde aan me en zo ook Scorpius Malfidus, ik had hem heel even raar aangeken voor ik zijn vraag beantwoorde.
‘Ik ga met niemand, misschien ga ik wel niet’.
Hij had vaag geknikt en iets gemompeld wat ik niet verstond. Later tijdens Toverdranken mochten we ingrediënten pakken. Albus was net aangekomen bij de voorraadkast toen Scorpius langs onze tafel liep en er een briefje op liet vallen. Hij deed net of hij niet merkte dat hij een briefje op mijn tafel had gegooid en ging achteraan in de rij dringende kinderen staan. Ik fronste mijn wenkbrauwen en vouwde het open.

Roos
Wil je met mij naar het Lente Bal?
Scorpius M

Ik las het briefje drie keer om zeker te weten dat het geen grap was en werd in mijn gedachten verstoord door Albus die vrolijk aan ons tafeltje neerplofte met zijn armen vol boomschors en distelextract. De rest van de les deed ik alsof ik druk bezig was met de Hydrogenerende drank (geen idee wat het betekend, gelukkig had Al opgelet tijdens de uitleg) en haalde we aan Acceptabel. Ik was er tevreden mee en nam me voor om de volgende keer een Uitmuntend te halen. Toen ik mijn tas inpakte liet ik “per ongeluk” mijn inktpotje vallen.
‘Ga maar vast’ Zei ik tegen Albus die zijn schouders ophaalde en samen met de andere leerlingen haastig naar buiten liep. Heel erg toevallig was Scorpius hetzelfde overkomen en stapten we tegelijkertijd het lokaal van Slakhoorn uit. Scorpius werd rood en keek me vragend aan, en? Leken zijn ogen te vragen. Ik glimlachte.
‘Ik ga graag met je naar het Lente Bal Scorpius, ik zie je om 8 uur in de hal’ Toen ging ik naar de Grote Zaal met een gelukzalig gevoel en een tevreden blik in mijn ogen. Aangezien iedereen me al gevraagd had me wie ik naar het Lente Bal ging vroeg niemand het nog een keer en hoefde ik geen uitvluchten of smoesjes te verzinnen. Ik zag James’ gezicht al helemaal voor me als hij ontdekte dat ik met Scorpius Malfidus naar het Bal ging en ik wilde dat moment het liefst zo lang mogelijk uitstellen.

De volgende avond was het zover. Ik draaide zenuwachtig rondjes in mijn paarse jurk voor de spiegel en veegde een pluk haar achter mijn oor. Ik was aan de late kant, iedereen was al naar beneden en de gangen waren uitgestorven. Ik bereikte zonder opgehouden te worden de hal en zag dat het daar een enorme drukte was. Om me heen klonk gefluister en opgewonden kreten. Scorpius stond bij de pilaar te wachten en grijnsde breed toen hij mij zag. Ik stond voor hem stil en we wisten allebei even niets te zeggen: ‘Je ziet er prachtig uit’ Brak Scorpius het ijs. Ik glimlachte ‘Jij ook’.
Toen moesten we allebei lachen en bood Scorpius mij zijn arm aan. Zo liepen we naar de zaal. Het gefluister van de leerlingen was als gegons van bijen, zo af en toe ving ik een paar woorden op en die duidelijk wezen op het feit dat het onmogelijk was dat Roos Wemel met Scorpius Malfidus naar het Bal ging. James leek er inderdaad niet al te blij mee en Albus werd prompt vuurrood, Lily zwaaide vrolijk en knipoogde. Maar het allermooiste gezicht van die avond werd toch wel getrokken door Demain Grit die ontzettend chagrijnig in onze richting keek. En precies op dat moment boog Scorpius zich voorover en kuste me. Demain keek alsof hij ons het liefst in het meer wilde gooien, James deed alsof hij niet goed werd en Scorpius glimlachte breed.
‘Heb je hem al teruggepakt’? Vroeg hij lief.
Als antwoord boog ik me naar hem toe en kuste hem opnieuw.