41

‘En hier is de leerlingenkamer’ Eindigde Hermelien.
Lucy moest eerlijk bekennen dat ze geen woord van Hermlien’s uitleg over oude schilderijen en trappen had gehoord of van Rons droge opmerkingen tussendoor. Ze was overrompeld door het feit dat ze nu echt in Hogwarts was en hier nog les kreeg ook. In gedachte zag ze zichzelf al in het kantoor van het schoolhoofd zitten terwijl ze vrolijk tegen de sorteerhoed babbelde die op de plan naast haar lag. Ze stonden stil voor een schilderij van een lelijke dikke vrouw. Lucy trok onwillekeurig haar wenkbrauwen op.
‘Ik zie helemaal geen leer-‘.
‘Hoetsefloets’ Onderbrak Ginny haar het schilderij zwaaide opzij en er werd een gat zichtbaar.
Haar wenkbrauwen verdwenen bijna helemaal in haar haar en Harry gaf haar een ongeduldige duw in haar rug. Wankelend klom ze door het portretgat heen en werd begroet door de kleur rood. Zover als ze maar kon kijken zag ze de kleur rood en boven de trap die ongetwijfeld naar de slaapzaal zou leiden hing een grote banier met het wapen van Griffoendor. In de hoek brandde een groot vuur in de openhaard en kinderen zaten aan tafels huiswerk te maken of te kletsen. Het was ook een enorm kabaal, iedereen praatte met elkaar, gooiden spullen over of schreeuwde zelfs. Ze besloot dat ze hier wel aan zou kunnen wennen.
‘Ginny’! Klonken verschillende stemmen en Hermelien, Ron, Harry en Ginny werden begroet door mensen die Lucy alleen in een bos haar voorbij zag schieten. Twee daarvan waren wel heel opvallend: ze hadden knalrood haar en waren identiek aan elkaar. Ze gaven Ginny een high five en begroette Ron door door zijn haar te woelen. Ron sloeg niet heel effectief naar hen en keek ze boos aan.
‘Blijf-van-mijn-haar-af’ Zei hij langzaam en de jongens gierden het uit.
‘Of anders Ronnieponnie, dan ga je ons vervloeken met een kapotte toverstok’?
Ron draaide de jongens demonstratief zijn rug toe en Hermelien keek ze streng maar ook vermaakt aan. Nu kregen de jongens haar in het oog en Lucy wenste ineens dat ze onzichtbaar was.
‘Neem ons niet kwalijk, ons broertje pesten had even voorrang. Ik ben Fred en ben duidelijk de knapste van de twee’.
Zijn broer duwde hem aan de kant ‘Hij mag dan de knapste zijn, maar ik ben het brein achter onze streken en natuurlijk ben ik toch wel knapper. Ik ben George trouwens’.
Ze moest bijna lachen, maar toen ze Rons gezicht zag besloot ze dat dat niet een heel goed idee was.
‘Ik ben Lucy, Lucy Griffoendor’.
De twee jongens begonnen te joelen ‘Te gek, nu hebben we een erfgenaam van Zwadderich en van Griffoendor bij ons’!
Door hun harde geschreeuw hadden ze de aandacht van de meeste leerlingen getrokken en al die leerlingen hadden natuurlijk meteen door dat ze Lucy niet kenden. Lucy voelde dat ze langzaam rood werd en hoopte nog steeds op het wonder van onzichtbaar worden. Toen dat niet gebeurde deed ze haar mond open.
‘Hoi’ Zei ze ontwapend en meteen was ze voor de meeste niet boeiend meer, ze draaide n zich weer om en gingen verder aan hun huiswerk. Maar sommige kinderen gingen in groepjes bij elkaar zitten en begonnen te fluisteren terwijl ze zo af en toe naar Lucy wezen.
Lucy wenste ineens vurig dat Holly bij haar was en Hermelien gaf haar een kneepje in haar hand ‘Kom je mee, dan laat ik je de slaapzaal zien’.
Opgelucht volgde ze haar.