39

Tom sloeg een arm om Holly heen die langzaam stopte met snikken.
’S-Sorry, maar ik vind het zo erg’.
‘Het geeft niet’ Zegt Septimus vriendelijk, iets wat hem een woedende blik opleverde van Tom. Lucy begreep het niet: Was Sep een keer aardig dan was het nog niet goed.
Maar ja, Tom en Septimus deden wel vaker vreemd.
‘Nou ik denk eigenlijk niet dat we hier nog veel te doen hebben’ Net toen ze het laatste woord uitgesproken had stak er een storm op. Dezelfde storm als eerst en Lucy besloot hem de tijdstorm te noemen. Omdat ze erop voorbereid was was de reis door de tijd een stuk aangenamer dan eerst. Hoewel ze niet kon zeggen dat het heel erg prettig was. Met een dreun en een klein beetje pijn kwam ze ergens terecht. Naast haar stond Holly ongelovig naar de personen voor hun te kijken, Lucy kon haar geen ongelijk geven. De personen voor ons waren helden, legendes en sprookjes. Harry Potter, Hermelien Griffel, Ron Wemel, Albus Perkamentus, Ginny Wemel, Arthur Wemel, Molly Wemel, Minerva Anderling en Gladianus Smalhart (hoewel die laatste een stuk minder beroemd was).
Zowel Tom en Septimus hadden geen idee wie er voor hun stonden, omdat ze te druk waren met elkaar vernietigende blikken toe te werpen. Lucy en Holly keken elkaar even aan en Lucy zuchtte.
‘Hou-daarmee-op’! Holly had haar tanden op elkaar geklemd en zag er behoorlijk ontzagwekkend uit. Septimus sloeg zijn armen over elkaar en Tom draaide zich om naar de mensen. Hij hapte naar adem en zijn gezicht veranderde van kleur.
‘Dat is- van de verhalen, hij is’!
Holly moest moeite doen om niet te lachen en Harry Potter keek een beetje ongemakkelijk. Minerva Anderling of Professor Anderling eigenlijk, keek ons met samengeperste lippen aan.
‘Wie zijn jullie’?
Tom was te opgewonden om ook maar iets uit te brengen, Holly keek bezorg naar Tom en dacht waarschijnlijk dat hij niet helemaal in orde was. Septimus keek ongeïnteresseerd naar het wandtapijt en was blijkbaar niet van plan om iets te gaan zeggen.
Typisch.
‘Dit is Tom Ravenklauw, Holly Huffelpuf, Septimus Zwadderich-’ Ik wierp Septimus een strenge blik toe ‘En ik ben Lucy Griffoendor, we komen uit het jaar 2700’.
Harry, Hermelien, Ron en Ginny keken de vier vol verbazing aan. Arthur Wemel zette zijn bril recht, zijn vrouw knipperde met haar ogen en dacht waarschijnlijk dat ze het niet goed verstaan had. Professor Anderling dacht dat de kinderen een hersenbeschadiging hadden op[gelopen. Perkamentus leek diep in gedachten verzonken te zijn en Smalhart?
Tja, die eh deed eigenlijk helemaal niets. Hij keek naar de streepjes op de muur, wees ernaar en riep toen ‘Visjes’!
Holly trok haar wenkbrauwen op en de kreet van Smalhart deed Perkamentus uit zijn gedachtegang ontwaken.
‘We hebben de Tweede Tovenaars oorlog overgeslagen’ Zei Tom ineens en Holly maakte een ssst geluid. Tom keek haar verbaasd aan en Lucy gaf hem een pot ‘Niets zeggen’ Siste ze in zijn oor.
Tom begreep het niet, maar klapte zijn mond dicht.
‘Kunnen jullie ons wat vertellen over jullie levens’? Vroeg Perkamentus vriendelijk.
Holly en Tom keken ongemakkelijk naar haar en Septimus zat nog steeds naar het wandtapijt te staren, hij merkte haar blik op en zond haar een jij-vertelt-het-want-dat-ga-ik-absoluut-niet-doen blik toe.
Lucy zuchtte ‘Het begon allemaal toen vierhonderd jaar geleden, in onze tijd dan. Hogwarts werd verwoest’…