0.6

Het leek wel alsof ik uren op Justin zat te wachten maar de werkelijk heid zei dat het maar een paar minuten was. Ik was zo bang dat hij me toch geen 2de kans wou geven. Ook al zei Pattie dat hij me nog leuk vond. Een stem haalde me uit mijn gedachten. Daar stond Patrick een vriend van me. Hij zat bij me op school. 'Hoi Jade. Kan ik je vergezellen?' vroeg hij. 'Het kan. Maar er komt zo iemand anders dus het heeft niet veel zin.' grinnikte ik. 'Maar wel lief aangeboden hoor. Die hou ik van je tegoed.' We praatte nog wat tot Justin oppeens achter Patrick stond. Meteen brak het zweet me weer uit. 'Ik ga maar weer eens.' glimlachte Patrick. 'Is goed. Ik spreek je morgen wel weer.' 'Tot morgen.' en hij liep weg. Justin nam tegenover me plaats en keek me aan. Ik wist niet precies hoe ik me moest gaan gedragen tegenover Justin. Vanochtend had ik wel mijn hard gestort bij deze jongen en nu zat ik gewoon tegen over hem. Best weird! 'Je houd dus nog van me?' vroeg hij dus maar. Ik keek langzaam omhoog en knikte. Hij zei weer niets. Dus ik begon maar. 'Ik was net bij je huis geweest en heb je moeder gesproken. Ze' 'Ze zei dat je me mistte.' stortte ik. Hij keek me diep in me ogen aan. 'Dat doe ik ook echt Jade. Je wilt niet weten.' fluisterde hij. 'Justin asjeblieft geef me een 2de kans.' fluisterde ik wanhopig. Justin stond op en liep om de tafel heen en kwam naast me zitten en sloeg zijn arm mijn schouders heen en drukte me tegen hem aan. 'Dat je dat nog durft te vragen.' fluisterde hij. 'Tuurlijk geef ik je die.' Ik kreeg een kleine glimlach op mijn gezicht. Nu hopen dat hij er niet weer vandoor gaat op een tour zonder mij wat te zeggen. Ik wou niet weer zomaar die pijn voelen. Ik had het een keer meegemaakt. Justin ging op tour zonder me wat te vertellen. Na 5 weken kwam hij terug. We waren nog steeds vriendje && vriendinnetje. Maar daar maakte ik ook een eind aan. Ik had niet het gevoel dat ik nog veel voor hem voelde. Maar dat had ik dus goed mis.