38

‘We kunnen hier of een eeuwigheid blijven staan en ons vergapen aan de prachtige sterrenhemel of we gaan nu weg’ Zei Septimus cynisch.
‘We kunnen niet weg’ Zei Holly zacht.
Op dat moment klonk er geschreeuw vanaf het terrein.
‘Weg met magie, leve de normale wereld. Vernietig dit object van de duivel’!
Ze keken elkaar geschrokken aan.
‘Die komen niet gezellig op de thee vrees ik’ Zei Tom die zijn ogen niet van de deur afhaalde.
‘Ze kunnen ons toch niet vinden, we zitten hier volkomen veilig’ Zei Septimus terwijl hij zich nestelde op de afdelingsbank van Zwadderich.
Lucy keek hem ongelovig aan ‘We kunnen hier toch niet blijven zitten terwijl dreuzels Hogwarts vernietigen’?
Septimus haalde zijn schouders op ‘Wat wil je eraan doen dan? Ze verlammen’?
‘We moeten iets doen’ Vond Holly.
Septimus rolde alleen maar met zijn ogen ‘Als jullie vermoord willen worden om een school te redden die niet te redden valt, ga dan vooral je gang’.
‘Dat-‘ Zei Tom met een woedende blik op Septimus ‘Zullen we zeker doen’.
Septimus grinnikte en mompelde iets. Tom keek hem vol afschuw aan ‘Lafaard’.
Nu lachte Septimus hardop ‘Ben ik laf omdat ik geen ongelofelijke heldendaad wil sterven? Dank je lekker, ik ga niet op die dreuzels afstormen en dan roepen dat ze op moeten houden’.
‘Bovendien-‘ Voegde hij eraan toe ‘Is Hogwarts al vernietigd in de toekomst en je mag de toekomst niet veranderen’.
Hoe vervelend Septimus op dat moment ook was, hij had een punt. En het was misschien wel nog vervelender om het toe te geven. Ze zuchtte en liet zich naast Septimus op de bank vallen. Holly merkte ook al op dat Septimus gelijk had en ging naast haar zitten.
‘Best-‘ Mopperde Tom ‘Maar ik kan het niet uitstaan dat die vervelende Zwadderaar gelijk heeft’.
Die opmerking leverde hem een waarschuwende blik van zowel Holly als Lucy op en hij ging mopperend in zijn eentje aan de Ravenklauw tafel zitten. Lucy en Holly keken elkaar even aan en begrepen elkaar. Septimus zat achterovergeleund en sommeerde een zoutvaatje om dat vervolgens weer weg te bannen. Iets wat leidde tot ergernis bij Tom die gespannen naar de deur keek. Het geschreeuw klonk nu wel heel dichtbij en toen klonk er een stem: ‘Steek het kasteel in brand’!
Holly, Tom en Lucy renden naar de deur en begonnen meteen beschermende spreuken te mompelen die waarschijnlijk helemaal niet werkten. Septimus zuchtte en sjokte achter hun aan.
‘Salvia Hexia’. (Tom)
‘Protego’. (Septimus)
‘Murmelio’. (Holly)
‘Itropes habitus’. (Lucy)
‘Die heb ik zelf bedacht’ Verklaarde ze toen de rest haar verbaast aankeek.
Holly knikte en ging weer verder met mompelen.
Het geschreeuw stierf weg en alleen het geruis van de vlammen was nog te horen. Ze wachten en wachten en na drie uur duwde Tom de deur open. Er stond niets meer overeind en alles was zwart van het roet. Hier en daar brandde nog wat en er lagen overal stapels boeken te branden. Er stond nog een muur overeind en daar was met bloedrode letters op gekalkt: Weg met Magie, Lang leve de normale!
Holly wierp er een blik op en barste in tranen uit.