Proloog: Seeing is deceiving, Dreaming is believing.

Ik heb zo vaak gezegd “nooit ga ik nog zo van iemand houden zoals van jou, nooit!”. Recht in zijn gezicht, met tranen die over mijn wangen naar beneden stroomden, mijn ogen rood van het steeds opnieuw mezelf in slaap huilen, mijn mouwen op een zonnige dag van 25 graden stevig over mijn arm getrokken… Iedereen kon zien wat ik voor hem over had, wat ik mezelf aandeed, maar hij niet. Voor hem probeerde ik me sterk te houden, maar dat lukte niet altijd. Dit was een zwak moment, ik gaf het op me te verzetten tegen het feit dat ik zonder hem kon, want ik kon het toch niet, dacht ik. Dat moment, die vijf seconden dat het nam om deze woorden over mijn lippen te laten rollen, duurden werkelijk een eeuw. Nog nooit had ik mijn woorden zo hard gemeend, nog nooit. Maar het deed hem niets, “Laat me met rust, laat me gaan.” zei hij op een kille maar welgemeende toon. En daar stond ik dan, alleen. Maanden gingen voorbij. Eerst kwam er de ontkenning, het steeds opnieuw tegen jezelf zeggen dat het wel weer goed komt, het steeds opnieuw in de kleinste dingen hoop zoeken. Maar uiteindelijk leidt het tot niets. Daarna komt er een tijd van besef, een tijd waarin je inziet dat je maanden verspilt hebt aan iets wat niet meer terug zou komen. Je gaat verder met je leven, je hebt een les geleerd. Beetje bij beetje groeide mijn vertrouwen in mensen terug, beetje bij beetje kreeg ik terug hoop op een toekomst die minstens even goed is als de tijd met hem. Maar dan plots, BAM, staat die jongen weer voor me. Niet speciaal voor mij , maar gewoon toevallig was hij daar, opeens uit het niets. Op dat moment zie je al de voorbije maanden weer voor je ogen voorbijflitsen en komt er een moment waarop men zich afvraagt “waarom gaf je nou toch op?”. Besef goed, dat er terug voor beginnen vechten een verloren zaak is. Ik deed het, en werd nog eens met diezelfde woorden gekwetst “Laat me met rust, laat me gaan.” Deze keer klonken ze niet welgemeend, maar eerder gemeen. Daar ging mijn hoop weer, maar meteen opgeven wou ik niet. Ik hield van die jongen en zou altijd van hem houden. Nu ongeveer een jaar later dan waar dit verhaal begint, ben ik terug de persoon waarvan ik dacht dat ze voorgoed verloren was. Gelukkig? Jazeker! Met hém of met iemand anders, dat kom je nog wel te weten. Het zou maar het verhaal verpesten als je het al wist.