37

‘We kunnen even rondkijken’ Stelde Holly voor.
Septimus maakte een spottend geluidje en Lucy keek hem boos aan.
‘Goed idee Hol, we verspreiden ons. Ik en Holly doorzoeken de Oost kant van Hogwarts, Tom en Septimus de west kant’.
Tom en Septimus keken elkaar even aan, wierpen elkaar een dodelijke blik toe en zwegen.
‘Over een uur verzamelen we hier, succes’.
Holly pakte Lucy’s arm en ze liepen het kasteel in. Toen Lucy bij de ingang achterom keek zag ze dat Tom en Septimus al aan het ruziën waren. Holly zag het ook.
‘Heb je dat expres gedaan’.
Lucy giechelde ‘Ja’.
Holly grijnsde nu ook ’Dat houden ze geen vijf minuten vol’.
Lucy haalde haar schouders op ‘Nou en, moeten ze maar kappen met hun kinderachtige gedoe’.
Tom schreeuwde iets en Holly proestte het uit ‘Jongens…’
Het kasteel was veel te groot om in een uur te bekijken en Lucy en Holly hadden zelfs alleen nog maar de helft van het kasteel. De bovenverdiepingen van het kasteel waren afgebrand en zo af en toe stond er een kleine trap die nergens heen leidde. Na een poosje te dralen en rondjes lopen kwamen ze ergens uit waar ooit de hal moest zijn geweest. Tom en Septimus stonden daar ook, maar ze hadden geen oog voor de ruïnes en konden alleen maar elkaar woedende blikken toewerpen. Holly rolde met haar ogen en Lucy grinnikte. Pas toen de meisjes op vijf meter afstand van de jongens waren merkten deze hen op.
‘Hoi’ Probeerde Tom normaal te doen en de opluchting was duidelijk hoorbaar.
‘Was het leuk’? Vroeg Holly tamelijk sarcastisch en dat ontging Septimus niet.
‘Enig’ Zei hij spottend en Lucy en Holly schoten tegelijk in de lach.
‘Is dat niet de grote zaal’? Wees Tom en hij onderbrak hun gelach.
Ze keken naar de houten deuren die -wonder boven wonder- nog overeind stonden. Het waren de grootste deuren die Lucy ooit had gezien en ze waren rijk bewerkt met een verhaal. Het verhaal van Harry Potter dus dat was waarschijnlijk na de oorlog als herinneringsteken gedaan.
‘Zou er nog ergens een monument staan’? Vroeg ze dromerig aan de rest en Septimus knikte.
‘Ja bij het meer geloof ik’.
‘Dan gaan we daar straks kijken’ Besliste Holly.
‘Maar eerst de grote zaal’ Zei Tom haastig, het was duidelijk dat hij vooral de grote zaal indrukwekkend vond.
‘Er is niets meer heel van het betoverde plafond hoor ‘ Plaagde Holly hem.
En Tom keek ongelovig ‘Een betoverd plafond, dat moet ik zien’.
‘Dat is er niet meer sukkel’ Zuchtte Septimus.
Lucy liep ondertussen naar de deur en duwde die open. In de deuropening bleef ze staan en hapte hoorbaar naar adem.
‘Kom eens kijken’!
De anderen drie kwamen aangerend en bleven in dezelfde positie staan. De hele grote zaal was nog intact en op de afdelingstafels stonden nog resten van het avondmaal.
‘Dit was waarschijnlijk het aller magische stuk van Hogwarts, zo magisch dat de dreuzels het niet konden vinden’ Legde Holly uit.
Tom kreeg een grijns op zijn gezicht ‘Wie is hier nou een sukkel’?
Septimus gromde wat.