Waarom?

Hermelien stond in de ziekenzaal, ze zag een gordijn om een bed heen staan en wist dat Remus daarachter moest liggen. Ze liep er naartoe en pakte het gordijn met één hand vast. Er ging een golf van angst door haar heen. Hoe zou Remus er aan toe zijn? Hoe zou hij reageren als hij haar zag. Ze besloot haar angst opzij te zetten, ze trok het gordijn open. Remus zat rechtop in zijn bed en keek op toen hij het geluid hoorde. ‘Remus..’, begon Hermelien. Maar Remus deed zijn wijsvinger voor haar mond. Hermelien bekeek hem, hij zag er verschrikkelijk uit. Ze keek in zijn ogen en toen ze zag hoe droevig die stonden wou ze niks meer dan hem omhelzen, maar ze besloot het maar niet te doen omdat ze hem anders pijn zou doen. ‘Hermelien, wist jij dat het zou gebeuren?’, zei hij met schorre stem. Ze wist precies wat hij bedoelde en tranen welde op in haar ogen. Ze keek gauw weg, maar hij had de blik in haar ogen al gezien. ‘Waarom heb je niks gezegd? Waarom heb je Sneep niet eerder tegengehouden?’, hij klonk zo verslagen en Hermelien had het idee dat haar hart in duizend stukjes uitelkaar viel. Hij keek teleurgesteld en Hermelien voelde opeens een vlaag van woede. ‘Hoe had ik er iets aan kunnen doen?! Het is wel lekker makkelijk, Hermelien komt van de toekomst dus ze kan wel even zonder ernstige gevolgen gebeurtenissen in het verleden voorkomen of veranderen’, viel ze uit, ‘Ik verander door hier te zijn de toekomst al erg genoeg, maar ik ga geen grote gebeurtenissen veranderen. Ik moet al het ergs dat er nog moet komen gaan gewoon laten gebeuren, omdat anders de toekomst niet meer zo is als die is nu is! Alles wat jullie nog gaat overkomen moet ik gewoon laten gebeuren en ik vind het vreselijk. Ik zou niks liever willen dan er wat tegen doen, want ik geef om jullie jongens en..’, tranen liepen nu over haar wangen. ‘Wat bedoel je met de erge dingen die ons gaan overkomen?’, zei Remus verward, zijn gezicht was nog bleker geworden. Hermelien deed haar mond open, maar er kwam geen geluid uit dus sloeg ze haar handen voor haar gezicht. Opeens voelde ze de armen van Remus om haar heen en legde haar hoofd op zijn borstkas. Hij streelde zijn hand door haar haar en Hermelien huilde uit bij hem. ‘Hermelien, kijk me eens aan’, zei Remus toen. Ze keek hem aan. ‘Het komt allemaal goed, je hoeft niet te vertellen wat er allemaal gaat gebeuren als je dat liever niet wilt’, hij glimlachte en zoende haar toen. Hermelien gaf zich helemaal over aan de zoen. Opeens hoorde Hermelien hoe het gordijn achter haar open werd getrokken en een woedende Madame Pleister verscheen. ‘Eruit!’, schreeuwde ze terwijl ze met een bezem in Hermelien d’r rug pookte. ‘Au!’, zei Hermelien, maar toen ze Remus zag lachen moest ze stiekem ook wel giechelen. En zo werd ze dus door Madame Pleister de ziekenzaal uit gepookt. ‘Ik zie je snel’, riep ze nog en ze hoorde Remus nog net door zijn gelach heen ‘Doei, Herm!’, zeggen voordat de deur van de ziekenzaal voor haar neus werd dichtgesmeten.