0.4

'Amber ik moet me auto nog ophalen bij Starbucks. Loop je mee? Zet ik je daarna wel af bij huis.' 'Ja ofcourse daring.' zei ze overdreven. Weer lach ik in een deuk. Hele middag hadden we gelachen. Alleen was ik er nog niet over uit wat ik met Justin moest doen. Zou ik naar hem toe gaan? Zou ik hem gaan bellen. Misschien is Ichat ook wel een idee. Zo ging dat elke keer. Maar elke keer praatte Amber over iets anders en lagen we samen weer in een deuk. Zo ging dat bij ons. 'Amber nu even serieus. Wat moet ik doen met Justin? Zou ik naar hem toe gaan?' vroeg ik twijfelachtig. 'Ja, doe dat.' zei ze. 'Weetje zeker dat het goed gaat komen?' 'JA JADE, hij vind je nog leuk zie je dat niet? Hij zegt geen woord als je bij hem in de buurt bent hij staart je alleen maar aan. Volgens Chaz heeft hij het alleen maar over jullie. Hij mist je gewoon. Snap dat dan. Stop met dat gezeur en ga gewoon naar hem toe.' Met open mond keek ik haar aan. 'Sorry.' mompelde ze. 'Ik word gewoon beetje gek van alles. Mijn ouders hebben alleen nog maar aandacht voor Aron.' Aron was het kleine broertje van Amber hij was nog maar 2 maanden oud. Maar haar ouders gaven meer aandacht aan hem dan aan Amber. We kwamen aan bij de auto en ik bracht Amber gelijk door naar huis. Op een rustig tempo reed ik naar Justin's huis. Alleen om een beetje tijd te rekken en om te bedenken wat ik nu precies ging zeggen. Helaas lag Starbucks nog geen 5 minuten van Justin's huis af dus was ik er al. Ik kek naar het enorme huis dat voor me lag en begon steeds meer te twijfelen. 'Je laatste kans Jade.' fluisterde ik tegen me zelf. Ik stapte de auto uit en liep naar de voordeur. Voordat ik op de bel drukte nam ik een diepe zeug met adem. Het was nu of nooit?