Is it a Dream? [10]

Melissa's POV:
Ik loop de kamer uit en tik het nummer van mijn moeder in op mijn mobiel, er werd opgenomen en ik begon meteen te huilen, wat is er Melis vroeg mijn moeder, het is Danny zeg ik dan, wat is er met hem vroeg mijn moeder geschrokken, hij ligt weer in het ziekenhuis zeg ik huilend, wat is gebeurd, we hadden ruzie en toen kreeg hij pijn in zijn borst en toen is hij weer neer gevallen en toen is hij naar het ziekenhuis gebracht en toen ik zijn kamer binnen kwam schreeuwde hij naar me en deed hij nog steeds heel boos en toen kreeg hij weer last van zijn borst, en nu ligt hij in coma zeg ik en ik begin nog harder te huilen, we komen naar het ziekenhuis zegt mijn moeder en hangt op, ik loop terug de kamer in en ik zie dat Emma aan het huilen is, ik pak haar bij haar arm en trek haar mee naar de stoel die er staat en zet er op mijn schoot neer, ze legt haar hoofd op mijn schouder, ssst stil maar zeg ik tegen Emma, even later is ze op mijn schouder in slaap gevallen, ik doe ook mijn ogen dicht en val dan ook in slaap.

Moeder's POV:
We komen in het ziekenhuis aan en ik loop naar de balie en vraag waar Danny Bron ligt, de balie mevrouw zegt een kamer nummer en de verdieping, we lopen ernaar toe en lopen de kamer binnen, ik zie Melissa op de stoel zitten en Emma op haar schoot, ze slapen allebei, ik loop naar ze toe en maak ze wakker, hé mam zegt Melissa meteen tegen me, Emma wordt ook wakker en staat op en gaat op een andere stoel zitten, het spijt me zo mam zegt Melissa huilend, het is niet jou schuld Melis zeg ik haar om haar gerust te stellen.

De volgende dag.

Melissa's POV:
Ik wordt wakker en trek mijn kleren aan, ik doe mijn make-up op en loop naar beneden, ik ben alleen want mijn ouders zijn naar het werk, ik pak nog wat spullen voor op school en pak dan mijn fiets, als ik op school aan kom, komen Eroy en Max naar me toe gerent en Emma blijft op het bankje zitten, we hebben gehoord wat er gebeurd is zegt Max tegen me, hij omhelst me en zegt dat het echt wel goed komt, ik knik en loop naar Emma toe, gaat het vroeg ik haar, ja met jou vroeg ze terug, ja met mij gaat het ook wel, ik weet dat je verliefd op hem bent maar ik heb liever dat je er niks mee doet zeg ik tegen Emma, hoezo vroeg Emma verbaasd, ik weet wie hij leuk vindt zeg ik haar, wie dan, je kent haar niet zeg ik dan maar, okee ik probeer het wel van me af te zetten zegt ze, de bel gaat en we lopen naar binnen, als ik bij mijn kluisje sta komt Lars weer aangelopen, alsjeblieft niet nu denk ik bij mezelf, hij doet niks als hij langs loopt, dat is ook voor de eerste keer dat hij me niet slaat, als ik in het lokaal zit ben ik al aan het werk gegaan voordat de les begonnen is.

Emma's POV:
Ik kan me niet concentreren in de les, ik denk eigenlijk alleen maar aan wat Melissa zij, dat zij weet wie hij leuk vindt, ik wil het ook weten denk ik bij mezelf, Emma let even op hoor ik de docent engels zeggen, sorry mevrouw zeg ik terug en probeer te gaan werken, niet dat het echt lukt, hoelang zal Danny daar blijven liggen.

3 uur later.

Melissa's POV:
Hé zullen we afspreken vroeg Emma me, ja is goed bij wie vroeg ik dan, bij jou bij mij kan niet zegt Emma, okee dan gaan we naar mijn huis, als we bij mijn huis aankomen gaan we naar binnen en lopen meteen door naar boven, ik ga op mijn bed zitten en Emma pakt een gitaar en gaat op een stoel zitten en begint het liedje van Taylor Swift - Teardrops on my guitar, tijdens het spelen komen er tranen naar beneden gelopen over Emma's wangen, als ze klaar is met zingen pak ik de gitaar en zet hem terug en trek haar het bed om en troost haar, he ik weet dat je verliefd bent maar je kan er niet veel mee doen sorry Emma, maar je moet het van je af zetten zeg ik, ik weet het maar het lukt gewoon niet ik ben gewoon smoorverliefd zegt Emma tegen me en ik krijg nu ook tranen in mijn ogen, ik weet het Em, ga je anders mee naar het ziekenhuis vroeg ik haar, ja heel graag zegt ze terug en we lopen naar buiten en we pakken onze fiets en fietsen naar het ziekenhuis.

In het ziekenhuis.

Emma's POV:
We lopen door gangen in het ziekenhuis en dan komen we aan bij de kamer waar Danny ligt, we lopen naar binnen en zien hem nog steeds hetzelfde liggen, Danny wordt alsjeblieft wakker zegt ik in zijn oor.

Danny's POV:
Ik hoor stemmen, iemand zit in mijn oor te praten ik ken de stem maar ik weet even niet van wie, dan hoor ik nog een stem en ik weer precies wie dat is, het is Melis, ik probeer mijn ogen te openen maar het lukt niet.