0.3

Hij zei niks dus ik keek langzaam omhoog. Hij keek me aan maar zei nog steeds niets. Ik begon me nog onzekerder te voelen dat ik al was. Ik stond op en draaide me oma. 'Jade wacht!' zei hij. Ik keek hem niet meer aan en rende weg. Hoe kon ik nou zo dom zijn om dit te doen? Ik rende aan een stuk door naar huis. Toen ik bijna thuis was bedacht ik me dat ik de auto nog had laten staan. Die zou ik straks maar ophalen. Ik belde aan want ik had me huissleutels niet bij me. Me moeder deed de deur open en keek me aan. Ik liet me huilend in haar armen vallen. 'Ik heb het tegen Justin gezegt.' snikte ik. Me moeder nam me naar binnen en zette en glas cola voor me neer. 'Wat zei hij?' vroeg ze. 'Hij zei niets. Helemaal niets. Toen ben ik huilend weggerent.' 'Hij zei niets?' vroeg ze verbaast. Ik knikte. Ze nam me op haar schoot tot de bel ging. Ze zette me neer op de stoel en liep naar de voordeur. Ze kwam terug samen met Amber. Ze kwam op me afgelopen en gaf me een knuffel. 'Kom we gaan wel even naar boven.' fluisterde ze. Ik knikte. 'We gaan even naar boven.' zei ik tegen mijn moeder. Samen met Amber liep ik naar boven. Het huilen was inmiddels al gestopt. 'Wat is er gebeurd?' vroeg ze. 'Ik heb het hem verteld. Alles dat ik nog van hem hou enzo, en hij zei niks. Helemaal niks!' siste ik. 'Was hij niet te verbaast?' vroeg ze. Ik haalde mijn schouders op. 'Chaz en ik liepen terug en zagen alleen Justin nog zitten. Hij keek verslagen voor zich uit. Toen Chaz vroeg wat er was zei hij niets en liep weg.' zei ze. Ik keek haar aan. 'Zou hij dan ook nog van mij houden?' vroeg ik verbaast. 'Zou best kunnen Jade. Vergeet niet, dat nadat jij het uitmaakte dat ie een tijdlang geen muziek meer maakte.'