35

De stilte die viel was beklemmend, maar niemand luisterde naar de stilte. Ze stonden te staren naar het boek, het was prachtig. Er kwam een gouden gloed vanaf en de kaft was ingelegd met diamanten. Niemand zei iets, alsof iedereen wist dat je op dit moment niet hoorde te praten. Tegelijk begonnen ze in een soort van trance de trappen af te dalen. Totdat ze in het midden van de omhooglopende cirkel stonden. Ze moesten hun ogen dichtknijpen tegen het plotselinge felle licht dat van het boek af kwam. Ineen was het niet stil meer.
Stemmen doorbraken de stilte met stemmen die klonken alsof er iemand met nagels over een schoolbord ging. Verschrikt sloeg Lucy haar handen voor haar oren. Dat hielp niet om het geluid buiten te sluiten; sterker nog, het leek wel harder te worden.
‘Help me’! Krijste een stem ‘Hij heeft me vermoord, Potter vermoorde me’!
‘Luister niet naar hem, hij verdiende het om vermoord te worden. Bevrijd mij’!
‘Nee bevrijd mij’!
Het was een afschuwelijk lawaai van honderden doden die smeekten om bevrijd te worden.
Lucy begon te gillen, haar hand vond die van Septimus. Septimus ogen stonden wanhopig en hij keek koortsachtig om zich heen.
‘HOU OP’! Haar stem echode door de ruimte. ‘Op, op, op, op’ Deed de echo.
Het gekrijs stopte en de stilte kwam terug, er vormde zich een soort mist in de kamer.
In de mist waren gezichten te zien, radeloze gezichten, gezichten die wanhoop uitstraalden. Haar ogen sluiten hielp niet, ze zeiden niets en draaiden rondje om haar hoofd.
‘Lucy’ Fluisterde een stem, haar vaders stem.
‘Red me, haal me uit de dood Lucy’.
Ze schudde haar hoofd en de stem werd luider ‘Help me, ik wil terug. Je weet best dat je dat wilt’.
‘Nee, dat wil ik niet, ga weg’.
De stem ging niet weg ‘Ik kan je helpen, om Hogwarts weer op te bouwen. Het enige wat je moet doen is de spreuk voorlezen. In het boek, doe het snel voor iemand anders je voor is’.
Bijna had ze het gedaan, haar voet stapte automatisch naar voren. Septimus hield haar tegen en schudde zijn hoofd. De betovering werd verbroken.
‘Nee, ik ga je niet helpen. Ik heb je niet langer meer nodig, stop met tegen me fluisteren’ Zei ze duidelijk en de stem krijste. De mist verdween en er kwam weer licht van het boek vandaan.
Holly had tranen in haar ogen en Tom keek verwart om zich heen, alleen in Septimus’ zwarte ogen was geen enkele emotie te lezen.
‘We pakken het boek samen beet’ Zei Lucy die zich snel weer herstelde.
Er klonk instemmend gemompel en ze liepen op het boek af.
‘Eén, twee, drie’!
Op drie pakten ze het boek vast. Er gebeurde niets, nog niet.
‘Dat viel mee’ Zei Holly en ze had het nog niet gezegd of er stak een wind op.
Het was een oorverdovend geraas van wind en ze pakten elkaars hand vast. Ineens werden ze meegevoerd in de wervelwind en kwamen ze ergens anders terecht.
‘Kijk’! Zei Tom en ze keken allemaal naar het indrukwekkende tafereel voor hen.