Prologe.

'Ga weg.' schreeuwde ik naar hem. Verdrietig keek hij me aan. Nee dat was niet het goede woord. Hij keek me gebroken aan. Langzaam dwaalde er een traan naar beneden. Hij kwam rustig met een uitgestoken hand op me aflopen. Ik nam de moeite niet om hem weg te slaan. Het liefst had ik nu zijn armen om heen. Het liefst zou ik hem nu toe willen fluisteren hoe veel ik van hem hou. Maar ik kon me er van weerhouden. Hij had me te veel pijn gedaan. Ik had hem verteld dat me liefde voor hem was verdwenen, maar dat was zeker niet zo. Ik hou zoveel van hem. Nog steeds na 3 jaar tijd. Ik kan hem niet vergeten. Laatst kwam ik hem tegen en ik zwaaide naar hem. Het enige wat hij deed was zijn rug naar me toe draaien. Nadat ik hoorde dat hij een ander had begon ik pas te beseffen hoeveel ik van hem hou. Wat voor domme fout ik toen had gemaakt. Hij had me door dik en dun gesteund toen ik zo ziek was en het enige wat ik kon doen was hem dumpen op zijn eigen verjaardag!