34

De deur wilde met geen mogelijkheid dichterbij komen en Lucy voelde zich net zo moe als die keer dat ze uit Breenord waren gevlucht. Maar ze voelde zich wel veel gelukkiger dan toen, Septimus was er. Goed ze moesten misschien nog wat dingentjes uitpraten, veel dingetjes. Maar dat gaf niet, hij was er en dat was alles dat telde. Achter hen klonk het geschreeuw van de zwadderaars, maar het klonk vaag en ver weg. Alsof ze in een heel ander wereld waren. Ze waagde het om over haar schouder achterom te kijken en zag dat de zwadderaars werden tegengehouden door een onzichtbare barrière. Haar pas vertraagde en ze stond stil. Tom -die achter haar gerend had- botste tegen haar op.
‘Au’! Hij wreef over een bult op zijn hoofd.
‘Sorry, maar we hoeven niet meer te rennen. Kijk’.
Ze keken allemaal naar de zwadderaars die waarschijnlijk nu woedend tegen het krachtveld bonkten en verwensingen schreeuwden. Holly grijnsde.
‘Cool’.
Lucy ging demonstratief zitten ‘Nou we hebben de tijd, dus kunnen we net zo goed even praten’.
Ze wierp een blik op Holly die meteen begreep waar ze op uit was.
‘Dus jij bent Septimus’? Vroeg ze aan Septimus hoewel ze het antwoord al wist.
Septimus ging ook zitten en Tom en Holly volgde zijn voorbeeld.
‘Klopt’.
Tom wierp hem weer een dodelijke blik toe, maar Holly scheen het sarcasme in zijn stem niet op te merken. Of ze deed alsof ze het niet merkte.
‘Waarom ben je niet wat eerder gekomen’ Flapte Tom er in een keer uit.
Septimus leek verbaasd dat Tom wast tegen hem zei.
‘Ik- ik durfde niet’.
Holly’s blik verzachtte meteen en Tom snoof nadrukkelijk.
‘Waar was je’? Vroeg Lucy voor Tom een opmerking kon maken.
Septimus werd rood ‘Overal waar jullie niet waren. Ik heb je klokje betoverd sorry daarvoor’.
Lucy haalde het klokje uit haar zak; dat klopte volgens het klokje was Septimus nu op de noordpool terwijl hij gewoon tegenover haar zat’.
‘Kan je het weer terug toveren’?
Septimus wees er met zijn toverstok naar en het klokje werd weer gemaakt. Lucy fronste haar wenkbrauwen.
‘Had de betovering ook invloed op de tijdklok’?
Septimus haalde zijn schouders op ‘Dat zou heel goed kunnen’.
‘We hebben nog een kwartier’ Meldde Lucy en iedereen staarde ontzet naar het klokje.
Tom vloekte iets dreuzelachtigs en Holly staarde naar de deur.
‘Dan moeten we maar kijken wat er achter die deur is, lijkt me’.
Ze sprong op en liep naar de deur toe. De rest volgde haar. Ineens wilde de deur wel dichterbij komen. En voor ze het wisten stonden ze voor massief eikenhout. Tom keek naar de klopper.
‘Zouden we moeten kloppen’?
Septimus pakte de klopper in de vorm van een drakenbek vast en klopte. Het was een verschrikkelijk lawaai en boven hun hoofd klonk gerommel.
‘De gang stort in’! Riep Lucy en duwde uit alle macht tegen de deur.
Er kwamen al kleine steentjes naar benden vallen.
‘Alohomora’! Riep Holly en de deur vloog open.
De kinderen renden de ruimte binnen en Septimus sloeg de deur achter zich dicht. De ruimte was rond en liep naar beneden toe in de vorm van trappen. In het midden stond een standaard met daarop.
‘Het boek’ Fluisterde Tom eerbiedig.