32

De man glimlachte kwaadaardig.
‘Ik ja’.
Holly schuifelde iets in de richting van Tom en Lucy’s hand ging naar haar toverstok die nog steeds op de grond lag, langzaam sloot ze haar vingers om het hout heen. Tom en Holly hadden dezelfde reactie. De man lachte vals.
‘Jullie weten best dat jullie dit nooit gaan winnen, geef het op’.
‘Wij zijn anders wel met z’n drieën, en jij maar in je eentje’! Riep Holly dapper.
De man lachte opnieuw ‘Dachten jullie dat, wat schattig’.
Hij knipte in zijn vingers en er stonden mensen, heel erg veel mensen naast de man. Lucy voelde de moed naar haar schoenen zakken. Was dit nou allemaal maar nooit gebeurd. Het was alleen veel te laat om te wensen dan het nooit gebeurd was, het was gebeurd en wat erger was. Ze moesten nu de gevolgen van hun keuze ondergaan. Voor haar vader, voor Septimus en voor Hogwarts!
De woede sloop als vergif door haar bloed heen en ze was ineens niet meer bang.
‘Paralitis’!
De lamstraal miste de man net en raakte een zwadderaar. Spreuken flitsten heen en weer en ze werden langzaam maar zeker omsingeld. Ze had nog maar een gedachte in haar hoofd: ze moest hem raken, de man die haar vader doodde moest dood.
Dat was niet zo makkelijk als er vijftig tegenstanders voor stonden en al snel werd ze geraakt door verschillende vloeken. De vloeken des doods leken hun daarentegen steeds te missen en knalde tegen bomen aan. Een gruizelvloek raakte het intacte huisje dat met een gekraak en gepiep in elkaar zakte. Holly gilde toen de zwadderaars de stenen zo betoverden dat die op hen af vlogen en Tom drukte haar op de grond. Lucy liet zich naast hen vallen en riep zonder veel succes een schildspreuk op. De keien bonkten tegen het gele schild dat begin te knipperen. Tom en Holly hadden nu ook een protego opgeroepen en het schild werd weer iets sterker. De spreuken kaatsten af en raakten voor het grootste gedeelte de grond, maar soms hadden ze geluk en werd een zwadderaar getroffen door zijn eigen spreuk. Maar hoe sterk hun schildspreuk ook mocht zijn, hij was niet opgewassen tegen dertig dondervloeken die tegelijk werden afgevuurd. Met een enorme klap ging hun schild stuk en Lucy voelde dat ze vijf meter achteruit werd geduwd door de enorme kracht. Op de plek waar de dondervloeken ingeslagen waren was nu een diep zwart gat. Veel tijd om bij te komen was er niet, want ze werden meteen weer aangevallen. Springen, rennen, wegduiken en vervloeken en dan begon alles weer opnieuw. Lucy, Holly en Tom stonden met hun ruggen tegen elkaar, ze waren omsingeld door zwadderaars.
‘Stop’!
Alle hoofden draaiden in de richting van dat geluid. Op vijf meter afstand stond een jongen, hij had zwart haar en zwarte ogen. Hij had zijn toverstok getrokken en keek vastberaden. Nu verschenen er wel tranen in Lucy’s ogen.
‘Septimus’?