30

Lucy keek naar de viavia.
‘Is dit nou echt nodig’?
Het was overduidelijk dat ze er zwaar de pest in had dat ze met een viavia gingen. Tom was ondertussen zenuwachtig op en neer aan het springen. Holly maakt een handgebaar naar hem en hij hield op. Tom en Holly wierpen haar een ongeduldige blik toe.
‘Het wordt donker, kom nou maar’ Zei Holly kalmerend.
Holly was best goed in mensen gerust stellen, in ieder geval in Lucy gerust stellen. Ze knikte, Holly had gelijk. Het werd inderdaad donker.
‘Op 0’ Zei Holly toen ze allemaal de tak vasthielden.
‘Drie, twee, één’.
Lucy kneep haat ogen dicht en voelde hetzelfde als een paar dagen ervoor. Naast haar hoorde ze Tom gillen, maar dat werd grotendeels overstemd door het geraas. Ze waagde het om haar ogen open te doen en zag zo veel kleuren dat ze er duizelig van werd. Roos, paars, groen, blauw en geel draaiden om haar heen en Lucy had ineens de behoefte om ook te schreeuwen. Voor ze dat kon doen nam de wervelwind van kleuren het lawaai af en lande ze op iets hard. De grond.
Toen de wereld eindelijk niet meer voor haar ogen draaide durfde ze op te staan. Ze wankelde, greep Tom vast en samen vielen ze om. Holly stond hoofdschuddend toe te kijken.
‘Stelletje watjes’ Mompelde ze.
‘Oh dat wil ik nooit meer doen, de volgende keer wil ik op een bezemsteel. En ik heb hoogtevrees’ Kreunde Tom.
Holly maakte een proestgeluidje ‘Ja, want je kan maar beter van je bezem afvallen dan drie tellen duizelig zijn’.
Tom stak zijn tong uit ‘Dat jij daar nou geen last van hebt’.
Lucy en Tom waren inmiddels opgestaan en waren bezig het stof van hun kleren te kloppen.
‘Hogwarts wordt bewaakt door dreuzels’ Legde Lucy uit.
‘We moeten ze verlammen en zorgen dat ze niet iemand kunnen waarschuwen’.
Holly en Tom knikte begrijpend.
‘Daarom gaan we sluipen-’ Holly en Tom keek haar vol afgrijzen aan en Lucy wees naar de struiken ‘Door de struiken’.
Holly moest een nijdige opmerking inslikken en mompelde een braaf ‘Oké’.
Tom keek van zijn sneeuwwitte schoenen naar de modderige struiken en haalde zijn schouders op ‘Wat moet dat moet’ Zei mijn vader altijd.
‘Er zitten toch geen spinnen’? Vervolgde Holly ongerust en ze keek angstig naar de bosjes.
‘Natuurlijk niet, het is lente. Dan zitten er heus geen spinnen’ Zei Lucy geduldig.
Ze wipte van haar ene voet naar de andere en haar hand gleed naar haar broekzak. Toen ze het hout van haar toverstok voelde werd ze wat kalmer.
‘Daar gaan we’ Fluisterde ze ‘Maak geen herrie en val niet te veel op’.
‘Merlijns baard’ Vloekte Holly toen ze een scherpe tak tegen haar arm kreeg.
Haar opmerking werd beloond dor een ssst geluid. Ze naderden de grens van Hogwarts en de dreuzelwereld en Lucy kon de bewakers al zien staan. Ze hadden geweren en keken niet al te vriendelijk voor zich uit. Tom slikte naast haar hoorbaar en alledrie tegelijk richtten ze hun toverstok. Het enige probleem was dat er vijf bewakers waren, en ze konden er maar drie tegelijk verlammen. Ze moesten dus razendsnel zijn. Hoewel het hier niet eens om een echt gevecht ging klopte haar hart als een gek en werden haar handen zweterig. Naast haar had Tom dezelfde problemen, al maakte hij ook piepende geluidjes erbij. Aan Holly merkte je niets, behalve dan dat ze iets zwaarder ademhaalde dan normaal.
’Nu’ Fluisterde Holly en tegelijk mompelde ze de spreuk van totale verstijving. Drie willekeurige wachters vielen neer en de overige twee pakten meteen hun geweer en begonnen als gekken in de richting van de bosjes te schieten. Lucy voelde dat een kogel net boven haar hoofd langs ging en vlug verlamde ze de man die het waagde op haar te schieten. De andere man draaide nu angstig rondje en begon te gillen. Voor zijn kreet om hulp ook maar hard genoeg was om door iemand gehoord te worden viel de man met een bonk op de grond. Lucy keek verbaast naast haar en Tom knipoogde glunderend. Holly sprong overeind en reikte haar beiden handen naar Tom en trok hem overeind, ondertussen krabbelde Lucy zelf op.
‘Goed gedaan’ Juichte ze en ze omhelsde eerst Tom en daarna Holly. Toen keek ze toe hoe Holly Tom omhelsde en hoe die een beetje rood werd in het schijnsel van de maan. Lucy grinnikte.