25

‘Amo et Odi’ Fluisterde de jongen.
Hij stond tot aan zijn middel in het water en werd bijna meegesleurd door de sterke stroming. Op de bodem lagen scherpe stenen dus hij kon zijn evenwicht niet verliezen anders zou hij vallen en meegesleurd worden door de rivier. Hij was doodsbang voor water, maar hij moest hier door, er was nergens een brug dus oversteken was zijn enige optie geweest. Hij haalde diep adem en zette voorzichtig nog een stap. Evenwicht.
Hij was al eerder zijn evenwicht verloren en was gevallen, gevallen naar de verkeerde kant. Goed en Slecht, twee doodsvijanden. Ze stonden zwijgend tegenover elkaar, hij zag ze staan. Maar hij, hij stond aan de verkeerde kant. De zwarte kant. Vanaf de andere kant keek ze hem teleurgesteld aan. Hij wou schreeuwen dat hij niet expres zijn evenwicht was verloren, dat hij aan de ander kant wilde zijn.
De jongen zuchtte, hij was nog lang niet aan de andere kant. De stroming werd sterker en hij wankelde. Stapje voor stapje liep hij naar de overkant. Te langzaam, de overkant wilde niet dichterbij komen. Hij wist niet eens waarom hij vluchtte, was hij bang? Was hij bang om gehaat te worden, om vermoord te worden, om vernederd te worden?
Hij wist het antwoord al, nee. Hij was bang voor haar ogen. Voor de teleurgestelde blik, voor de tranen. Hij was bang voor haar woorden, die zouden zeggen dat ze hem haatte. Maar hij was niet bang voor haar. Hij zou nooit bang voor haar zijn, hij was alleen bang om haar aan te kijken. Evenwicht.
De jongen wankelde weer en viel, hij greep met zijn handen naar de steen voor houvast. Daar hing hij dan, in het water, bungelend aan een steen. Als hij los zou laten dan was hij dood. Evenwicht.
Langzaam vonden zijn voeten de bodem, langzaam vond zijn lichaam het evenwicht terug. En langzaam liet hij de steen los, hij wankelde, maar viel niet. Hij had zijn evenwicht gevonden, hij zou niet meer vluchten. Misschien zou hij op een dag wel weer kunnen lachen. Hij keek naar de overkant die aantrekkelijk dichtbij was en naar hem knipoogde. Hij draaide zich om en keek naar de kant waar hij vandaan was gekomen, ver weg. De verleiding was groot om naar de overkant te gaan, maar dan zou hij zijn evenwicht opnieuw verliezen. Hij zou terug gaan, hij zou zijn evenwicht bewaren. Hij was nu al zenuwachtig voor haar ogen en haar woorden, hij was bang. Maar hij liep. Stapje voor stapje, dit keer ging het sneller. Hij had zijn evenwicht weer gevonden, hij ging terug naar goed. Weg van slecht. Hij ging terug naar haar.
Druipend bereikte hij de overkant, op zijn been zat een grote wond en hij zag er ongezond uit. Maar dat kon hem niet schelen, hij had zijn doel bereikt!
Hij zou haar vinden, zeggen dat het hem speet. Ze zou lachen en hem vergeven. Hij zou helpen. Hij was uit de schaduw, hij was in het licht.
Amo et Odi. Ik houd van en ik haat.
Evenwicht.