Love for $ale [Part 1]

Omdat iedereen hier zo ongeveer vrouwelijk is, ben je dus een vrouw. Anders lijkt het me voor jullie minder leuk om te lezen.
Het begin. [$]
het geroezemoes van de wijk overstemde bijna mijn gedachten, maar zolang ik me ervoor afsloot kon ik me concentreren.
Ik was naar deze wijk gekomen met een doel: Een reportage maken over de nachclubs, ook wel hostclubs genoemd. Barren en café's waar jongemannen dromen verkochten aan rijke meisjes.
Meisjes zoals ik, al besefte ik dat toen nog niet.
Verschillende soorten mensen passeerden me: Vermoeide mannen in pak, net klaar van hun werk en op weg naar huis of naar een hostessbar, jonge en oudere vrouwen die met elkaar praatten of met de figuren die het meeste opvielen in deze wijk, de figuren die ik zocht. Knappe jongens in maatpak, met onvermoeibare ogen en glimlachen om bij weg te smelten. Die moest ik hebben. Vroeg of laat zou ik wel door zo'n jonge god staande gehouden worden.
Met langzame, behoedzame passen begaf ik mezelf steeds verder de krioelende mensenmassa in, tot er op mijn schouder getikt werd.
Oké, ik had het wel een beetje zien aankomen, maar toch bezorgde het me een hartaanval.
Ik draaide me om en keek, natuurlijk, recht in twee paar lachende ogen. De jongen die me op mijn schouder getikt had en nu met mijn haar speelde, sprak als eerste tegen me: "Nee maar! Schoonheid! Waar ben je gebleven al die tijd?"
Ik deed mijn mond open en stotterde dat ik dat niet wist, waarop de jongens beiden in de lach schoten.
"Ik ben Eru en dit handtastelijke schatje hier is Ayumu," stelde de jongen, die zich wat op de achtergrond gehouden had, zichzelf en de ander voor, en trok de hand die dus blijkbaar van Ayumu was weg.
Ik voelde mijn wangen kleuren en wendde mijn blik af van de jongens. Dat werd nogal lastig toen Ayumu mijn hand vastpakte en er zacht aan trok.
"Kom. Kom mee. Laat ons je eens verwennen in de club, liefje." Hij leek niet van plan te zijn om me te laten gaan zonder me minstens één drankje verkocht te hebben.
Toen Eru mijn andere hand pakte, liet ik me maar meevoeren naar een stijlvolle ingang, die enigzins verlicht werd door grote, blauwe letters die de naam van de club spelden: 'club Acqua'.
Reageer (3)
Ik ben een man!
1 decennium geledenMaar ik zal me wel even als een vrouw verkleden brb:
5 minuten later
Zo ja nu is het verhaal al veel beter, ja zo als vrouwen onder elkaar kan je je toch véél beter inleven he meid!
Ik ben op je verhaal geabbonomeerd hoor!
xx
Cool
1 decennium geledenik denk dat het wel een leuke serie is (: al kan je wel raden wat er gebeurt^^
1 decennium geleden