En toen?

Eindelijk ik ben er, dacht Hermelien. Maar toen ze op het punt stond de tegel boven haar hoofd opzij te schuiven, hoorde ze geroezemoes en gluurde voorzichtig de opslag van Zacharinus Zoetwarenhuis. Ze zag niemand maar toch hoorde ze stemmen. 'Ik zie daar iemand', fluisterde iemand. Toen werd opeens de tegel boven haar hoofd weggeschoven. 'Wat doet zij hier?', vroeg iemand geschrokken. 'En hoe weet ze van die geheime gang?', vroeg een andere stem. 'Ik kan jullie horen hoor dus doe de ontzichtbaarheidsmantel maar af', zei Hermelien toen maar. Er verschenen toen 4 figuren en het waren niemand anders dan James, Sirirus, Remus en Pippeling. 'Wat doe je hier? Je mag hier helemaal niet zijn!', zei Remus verward. 'Ach regels zijn er om ze te breken', zei Sirius grijnzend, 'maar ik vraag me wel af hoe jij weet van die geheime gang Hermelien'. Hermelien wist niet wat ze moest zeggen en mompelde iets wat leek op 'ik moet gaan' ze keerde zich om en begon door de tunnel terug naar Zweinstein te sprinten. Het duurde ongeveer 20 minuten en toen klom ze weer onder het standbeeld op de derde verdieping vandaag. Ze bleef daar nog even staan hijgen, maar besloot daar niet langer te blijven staan omdat de Marauders er ieder moment konden zijn. Ze liep met een snelle pas naar de de toren van Griffoendor. Eenmaal daar aangekomen begon ze te ijsberen en toen het portret van de Dikke Dame opzij werd geschoven gaf ze een gil. 'Rustig, ik ben het maar', zei Remus glimlachend. 'Moet jij niet naar de Grote Zaal om te eten?', vroeg Hermelien zo rustig als ze maar kon terwijl ze zijn blik probeerde te ontwijken. Ze moest een smoes bedenken waarom ze die geheime gang kent en snel ook! 'Ik heb tegen de andere gezegd dat ik er zo aan kom, maar dat ik eerst jou wou zoeken. Ik had een voorgevoel dat je daar niet naar toe was gegaan namelijk', antwoordde Remus haar vraag. 'Je wilt zeker weten hoe ik wist van die geheime gang?', zei Hermelien toen. Remus knikte langzaam. 'Ik.. Ik heb jullie een keer die geheime gang zien gebruiken, daarom wist ik ervan', bedacht Hermelien toen maar als smoes. 'Oke', antwoordde Remus maar keek haar nogal wantrouwig aan. Hermelien kon van zijn blik aflezen dat hij haar niet geloofde. 'Ik heb eigenlijk wel wat uit te leggen', zei ze naar een korte stilte 'maar ik wil eerst eten ik barst van de honger!' Ze stak haar hand naar hem uit die hij pakte en op dat moment voelde ze gewoon dat ze niet langer tegen hem kon liegen over meer dan alleen haar gevoelens voor hem..