21

Lucy was al bijna vergeten dat het midden in de nacht was en dat er bijna niemand was.
Het viel haar pas op toen ze zag dat alle winkels dichtwaren. Op één na: De Lekke Ketel stond er nog steeds in al haar glorie. Vergaande glorie dan, want de verf was afgebladderd en het uithangbord was gaan roesten. Met een gelukzalige blik in haar ogen keek ze er even naar, ze kwam hier vroeger vaak met haar vader.
Holly duwde de deur open die luid kraakte en Tom volgde haar naar binnen, ze glimlachte even en liep toen achter haar vrienden aan.
‘Kan ik iets voor jullie doen’? Vroeg de waard kruiperig, het was een lelijke man met een lapje voor zijn oog. Net een piraat vond Lucy.
‘We willen graag doorgang tot de Wegisweg’ Ze schrok opnieuw van haar eigen stem, hij was veel barser en zwaarder dan ze gewend was.
‘Natuurlijk’ Zei de man kruiperig en hij maakte een armgebaar.
‘Gaat u uw gang maar’.
Holly beloonde hem met een stijf knikje en liep een deur door. Tom en Lucy volgde haar en al snel stonden ze op een patio. Holly haalde haar toverstok tevoorschijn en tikte zo snel op de stenen dat Lucy er duizelig van werd. De stenen schoven opzij en er verscheen een poort waar ze doorheen konden lopen. Tom had grote ogen gekregen en keek verwonderd de Wegisweg in.
‘Kom’ Zei Lucy en ze liepen de straat in.
Langs Braakbals, de Beestenwinkel, de apotheek, Zwerkbalpaleis, Goudgrijp, De verdonkeremaansteeg en ze stonden ten slotte stil bij een klein winkeltje. Olivanders was er te lezen, maar dat wist ze alleen omdat ze hier al eerder geweest was; de verf was niet te lezen namelijk.
‘gaan- gaan we hier naar binnen’? Vroeg Tom nerveus.
Holly gaf geen antwoord, maar duwde hem de winkel binnen.
‘Ah meneer Ravenklauw’ Zei Olivander krakerig.
‘Ik- Ik heet de Graaf’ Stotterde Tom.
Olivander twinkelde ‘Wat u wilt, en dat is zeker een toverstok’.
Tom keek wat onzeker naar haar en toen ze knikte knikte hij ook naar Olivander.
‘Ik heb de perfecte staf voor u meneer de Graaf’.
Olivander rommelde even en opende toen een doosjes.
‘Een van mijn krachtigste stokken, berkenhout vijfentwintig centimeter, en als kern’ Zijn ogen twinkelde zo erg dat het wel sterren leken ‘Een hoofdhaar van Rowena Ravenklauw’.
Tom pakte de stok aan en meteen was er een lichtstraal die op hem viel, hij straalde net zo erg als die lichtstraal.
‘Ah mevrouw Griffoendor en mevrouw Huffelpuf’ Richtte hij zich tot Lucy en Holly die een een hoekje stonden.
Aarzelend keek ze naar haar hand: hoe had hij haar herkend?
‘Uw toverstok mevrouw Griffoendor’ Zei hij glimlachend.
‘Ik weet het nog als de dag van gisteren, en nu hebben jullie alle vier een identieke toverstok, het enige verschil is de hoofdhaar: Jullie hebben er een van jullie eigen voorvader of voorvrouw’ Hij keek hen gelukkig aan.
‘Ik denk’ Vervolgde hij mysterieus ‘dat we grote dingen van jullie kunnen verwachten, maar laat je niet misleiden door macht of jaloezie’.
Na dat gezegd te hebben verdween hij en liet hij hun sprakeloos achter.
‘Laten we maar gaan’ Stelde Holly na een ongemakkelijke stilte voor.
Achter elkaar liepen ze de deur uit. Er bleef maar een ding door haar hoofd spoken: Wat bedoelde de oude man?