Het meer

Geschrokken keek Hermelien naar de Marauders en hoopte dat ze haar niet hadden gezien met Sneep. Ze stond langzaam op en probeerde zo onopvallend mogelijk de Grote Zaal uit te sluipen. Ze was eindelijk opgelucht toen ze nog steeds niet was ogpevallen toen ze bij de deur was toen opeens een stem haar naam riep. 'Hey Hermelien, flikflooien met Sneep en ondertussen zeggen dat je Remus leuk vind, wie is hier nou de player? Ik weet nu wel wat dat woord betekend!' Gespannen draaide Hermelien zich om en keek de kant van de Marauders op. Sirius was de gene geweest die haar riep. Ze begon te blozen en wou gauw de deur van de Grote Zaal opendoen toen die aan de andere kant al werd open gedaan door Lily. 'Jij was al vroeg op, heb je al ontbeten?', vroeg ze. 'Ja, ik kon niet meer slapen ik was ook al zo vroeg naar bed gegaan', antwoordde Hermelien. Ze wou doorlopen, maar toen werd ze vastgepakt bij haar arm. Ze keek achterom en zag de Marauders staan met James vooraan die haar arm vasthield. Remus probeerde haar blik compleet te negeren en hij zag nog bleker dan normaal, maar het was ook 2 dagen geleden volle maan. Sirius stapte naar voren. 'Even wat uitleg mevrouwtje Griffel', zei hij 'wie vind je nou echt leuk? Sneep, Remus of ga je toch liever voor mij?', zei hij grijnzend. 'Ik..', begon Hermelien, maar werd onderbroken door Lily. 'Laat haar toch met rust, ze mag zelf weten wie ze leuk vind en ik kan haar heel goed begrijpen als ze Sneep boven jullie verkiest', zei Lily boos. 'Ach Evers, dat zeg je alleen zodat jij mij kan krijgen en je wilt dus niet dat Hermelien voor mij valt', zei James en wou haar hand pakken die Lily weg sloeg. 'Hou je erbuiten Potter!'. Hermelien merkte dat niemand meer aandacht voor had en pakte deze kans om weg te glippen. Toen ze in de hal stond zette ze het op een rennen en ging naar buiten en rende naar het meer. Daar ging ze bij een boom zitten en liet haar hoofd in haar handen vallen. 'Gaat het?', zei een bekende stem. Hermelien tilde haar hoofd op uit haar handen en keek naar het gezicht van Remus. 'Je dacht zeker dat niemand door had dat je weg glipte?', vroeg hij. Hermelien knikte onzeker. 'Mag ik naast je komen zitten?', vroeg Remus toen. Hermelien knikte opnieuw. Remus ging zitten en bleef stil. 'Je hebt een goede smaak wat rustige plekken betreft', zei hij toen opeens, 'ik heb hier ook vaak gezeten als ik alleen wou zijn'. Hermelien keek hem aan en hij glimlachde naar haar. Ze keek weer voor zich en legde toen haar hoofd op zijn schouder, toen ze dat deed voelde ze hoe zijn hoofd op haar hoofd kwam te liggen. Zo zaten ze met z'n tweeën ruim 2 uur en het enigste wat ze deden was nadenken en staren.