19

‘Petrificus Totalus’ Ze mikte nauwkeurig op het gepoederde gezicht van Toms moeder.
De vrouw slaakte een hoog gilletje toen ze de straal op haar af zag suizen en viel toen als een plan achterover.
‘Raak’ Glimlachte Holly.
‘Wat hebben jullie gedaan’? Vroeg Tom een beetje benauwd.
‘Rustig, als je de deur opent kunnen we het uitleggen’.
Tom knikte en liep weg van het raam, ze hoorden wat gestommel op de trap en hoe een sleutel werd omgedraaid. De deur werd opengegooid en Tom stond in de deuropening. Hij hijgde een beetje alsof hij net vijf kilometer had hardgelopen. Dat word nog wat als we de hele dag gaan lopen, schoot het door haar hoofd heen. Holly raadde haar gedachte want ze wierp haar een blik toe.
‘Komen jullie nog binnen’? Klaagde Tom die zijn armen om zich heen geslagen had.
Lucy grinnikte en stapte over de drempel heen.
Tom liep voor hen de trap op en ze volgden hem naar een blauwe kamer.
‘Mijn kamer’ Zei Tom met een weids armgebaar ‘Maar dat hebben jullie vast al begrepen’.
Holly knikte en keek even naar de moeder van Tom, wiens ogen dodelijk stonden.
‘Het spijt me mevrouw’ Zei Lucy beleefd ‘Ik zorg ervoor dat u zich dit pijnlijke voorval nooit meer zal herinneren’ Of Tom zelf, dacht ze er meteen achteraan.
‘Luus’? Vroeg Holly achterdochtig ‘Je gaat toch niet’?
Lucy knikte ‘Dat is precies wat ik ga doen, help jij Tom zijn spullen pakken’?
Holly zuchtte mompelde een verwensing en liep toen naar Toms kast. Tom liep er gehaast achteraan en keek hoe ze zijn kleren in een rugtas gooide. Holly besloot zijn gezeur dat zijn spelcomputer wel mee moest te negeren en liep naar beneden met het excuus dat ze “proviand” ging zoeken. Tom wierp een onzekere blik op haar en bleef toen in de kamer.
‘Ga je toveren’ Vroeg hij met ontzag in zijn stem.
‘Ja’ Zei Lucy ‘Stoor me niet want anders wis ik per ongeluk nog haar hele geheugen.’
Tom maakte een angstig geluidje en klemde zijn kaken op elkaar.
‘Amnesia’ Fluisterde Lucy e haar toverstok slokte de herinneringen in de vorm van een lichtblauwe waas in op. Toms kamer veranderde in een washok en Tom deed zijn uiterste best om niet te schreeuwen van afschuw toen al zijn voetbalposters verdwenen.
Daarna mompelde ze de tegenbezwering van de vloek van totale verstijving en richtte zich op Tom.
‘We gaan nu weg uit de stad, we leggen je onderweg wel alles uit, ik denk dat we naar benden moeten gaan, omdat Holly anders nog alles inpakt.
Op Toms gezicht verscheen een ongelovige grijns
‘Waar wachten we nog op’! Riep hij enthousiast uit.
‘Op Septimus’ Wou ze zeggen, maar ze deed het niet. In plaats daarvan wierp ze een blik op de vrouw en liep toen achter Tom aan de kamer uit.