17

Tom keek met groeiende verbazing naar de schaduwen. De eerste verrassing kwam toen ze begonnen te praten: het waren twee meisjes! Waarom zouden twee meisjes om twaalf uur in de avond nog op straat lopen? Voor hij tijd had om daar een antwoord op te bedenken ging het ene meisje door haar enkel en knielde de ander naast haar neer. Toen kwam de grootste schok: Het meisje kon toveren! Zijn adem stokte in zijn keel en hij keek als gehypnotiseerd toe. Het meisje dat getoverd had trok het andere meisje recht en keek toen om haar heen. Ineens keek ze hem recht aan, hij schrok zich dood maar wendde zijn blik niet af. Het leek alsof er licht van het meisje af kwam, hij kon precies zien hoe ze keek. Normaal was het zo donker dat hij niets kon zien maar nu zag hij heel duidelijk dat ze fronste en hem verbaasd aankeek. Hij vond het raar dat ze niet bang was, hij kon haar immers zo verraden en dan zouden de twee meisjes zo dood zijn. Ineens herkende hij hun: Ze hadden gister in Breenord een jeugdherberg opgeblazen. Zou dat ook met magie gebeurd zijn? Hij schrok van zijn eigen gedachte. Was hij nou nieuwsgierig naar de twee meisjes? Of naar de magie? Magie was slecht, dat was hem altijd al verteld. Maar was dat wel zo? Zo bleven ze elkaar maar aankijken totdat het meisje haar blik op het meisje naast haar richtte en iets fluisterde, nu keken ze allebei naar hem!

Lucy keek om zich heen en ineens zag ze hem: Hij keek naar hun en was totaal niet bang ofzoiets. Hun ogen ontmoette elkaar en lieten elkaar niet meer los. Ze bleef maar staren, het leek wel eeuwen te duren. Hij was Tom! Opgewonden keek ze Holly aan die dat feit blijkbaar gemist had.
‘Dat is Tom’ Fluisterde ze.
Holly toverde een glimlach op haar gezicht.
‘Dat is fantastisch, wenk hem eens’?
Lucy deed wat ze vroeg en maakte een handgebaar naar de jongen die vreemd keek en zijn raam openschoof.
‘Wie zijn jullie’? Fluisterde hij de nacht in, naar hun.
Lucy slikte even ‘Ik ben Lucy Juweel, en je moet echt naar ons toe komen’.
De jongen aarzelde en ze wist wat hij dacht.
‘Je kunt ons vertrouwen echt, pak je belangrijke dingen en iets te eten en te drinken, doe dat in een tas en kom met ons mee’.
Zodra ze dat gezegd had kon ze zichzelf wel voor haar kop slaan. Iedereen die een beetje goed bij zijn of haar verstand was zou daar nooit naar luisteren!
Tom leek te twijfelen.