16

‘Tom je moet naar bed’!
Hij zuchtte, zijn moeder was overbezorgd en dat was zo af en toe (lees: altijd) heel erg vervelend.
‘Ja, ik ga al’!
Zijn moeder kwam op haar overdreven hoge hakken zijn kamer binnentrippelen en zette de tv uit die net een programma over magie uitzond.
‘Daar moet je niet naar kijken Tommie, magie is slecht.’
Ze kwam met getuite lippen op hem af en hij wist nog net op tijd het dekbed over hem heen te trekken.
‘Mam ik ben geen kleuter meer en ik hoef geen kusje voor het slapengaan’.
Zijn moeder keek even besluiteloos, sloot toen een compromis door hem een kushandje toe te werpen en daarna de kamer uit te tikken.
Zodra hij wist dat ze beneden was gooide hij het dekbed van hem af en liep naar het raam. In de straat liepen twee schaduwen, hij staarde ernaar.

‘We vinden hem nooit, Londen is enorm’ Holly die eerst nog enthousiast op pad was gegaan was nu doodmoe. Lucy ook, maar ze klaagde niet dat deed ze nooit.
‘Kop op, we zijn in ieder geval de zwadderaars kwijtgeraakt’ Probeerde ze Holly op te beuren.
Holly zakte op dat moment door haar enkel heem, kreunde en liet zich vallen op de harde straat.
‘Holly’! Met de snelheid van het licht snelde ze naar haar vriendin toe.
‘Is alles oké’?
Holly was bleek geworden ‘Nee, mijn enkel’.
Lucy knielde naast haar neer en raakte voorzichtig de enkel aan, Holly deed haar uiterste best om het niet uit te schreeuwen.
Lucy keek om zich heen en haalde toen haar toverstok uit haar zak ‘Dit gaat even pijn doen vrees ik’.
Langzaam en duidelijk zei ze de spreuk en er kwam een lichtblauw licht uit haar toverstok die de enkel van Holly langzaam inspon. Toen klonk er een akelig geluid en slaakte Holly een kreet van pijn, daarna bewoog ze heel langzaam haar enkel heen en weer.
‘Bedankt’.
Lucy glimlachte en trok haar overeind.

Ergens heel ver daarvandaan:‘Stelletje idioten’! Krijste het portret.
Gert Gripbel was zich al dagen aan het beheersen, het portret had hen uitgescholden en beledigd en hij was het helemaal zat.
‘Hoe kunnen jullie verliezen van twee kinderen en ze dan ook nog uit het oog verliezen, jullie zijn rampzalig’! Schreeuwde Bellatrix van Detta.
‘Doe het dan lekker zelf’ Snauwde Indigho die er ook doorheen zat.
De vrouw grijnsde onheilspellend en zei iets.
‘Wat’? Vroeg hij verbaasd.
Ze grijnsde nog een keer ‘Ze zijn in Londen’.
‘Hoe’? ‘Wat-‘ Begon zijn mede Zwadderaar, maar Van Detta onderbrak hem.
‘Daar heb ik mijn manieren voor. Opschieten nu, we gaan op kindertjesjacht’.