15

‘Holly, ik vind dit geen goed idee’ Zei ze met een bang stemmetje.
‘Kom op, het is maar een viavia’ Zuchtte Holly.
Lucy had de hele dag besteed aan Holly overtuigen dat het een slecht idee was om met een viavia te gaan.
Holly had echter een heleboel goede redenen gehad om wel met een viavia te gaan en nu was het al iets van 21-0.
‘Ja maar-‘ Begon Lucy.
Holly rolde met haar ogen en luisterde niet naar de waterval aan argumenten die uit Lucy’s mond kwam.
‘We gaan gewoon met een viavia Luus, er gebeurd echt niets’.
Ze deed een stap achteruit ‘En hoe weet je dat er niets gebeurd’?
Ze wist wel dat ze zich kinderachtig gedroeg, maar ze was echt heel erg bang voor die dingen.
‘Waarom ben je er bang voor’? Vroeg Holly scherp.
‘Wat, nee ik ben er niet bang voor’ Stamelde Lucy.
Zucht 22-0.
‘Ja, oké ik ben er wel bang voor’.
Nu wilde Holly zeker dat ze uit ging leggen waarom en daar had ze niet echt zin in.
‘Waarom’?
Zie je wel! Ze vroeg het echt.
‘Toen ik drie was gingen we ook met een viavia, ik liet eerder los en belande in een vijver. Omdat ik nog maar drie was kon ik niet zwemmen en was ik bijna verdronken’.
‘Oh’ Zei Holly alleen ‘Het verklaart wel je waterfobie’.
Haar zwakke protest over dat ze geen waterfobie had werd onderbroken door Holly die meldde dat ze de viavia aan de rand van Londen had ingesteld en dat daar geen vijvers waren.
‘Kom op, wil je Zweinstein redden of niet’?
Heilige Morgana, wat was Holly slim zeg.
‘Ja’ Ze wist al wat Holly ging zeggen.
‘Nou dan gaan we nu met de viavia, voor het weer licht wordt’.
Ze liep naar de steen toe die als vervoersmiddel diende en pakte die vast, naast haar deed Holly hetzelfde.
‘Ben je er klaar voor’?
Als wijze van antwoord maakte Lucy een miserabel geluidje.
Holly grinnikte naast haar ‘Wie is hier nou een aansteller’.
‘Drie, twee’ Lucy kneep haar ogen dicht bij één en op dat moment was ze daar heel blij mee.
Ze werd meegesleurd in een draaikolk van felle kleuren lawaai, een verschrikkelijk lawaai. Haar navel werd helemaal uitgerekt leek het wel.
Jakkes, dit was echt de laatste keer dat ze met een viavia ging. Precies toen ze dat bedacht had riep Holly dat ze los moest laten en opende ze haar ogen. Ze hing in de lucht en trappelde met haar benen alsof ze aan het watertrappelen was, het hielp wel want vijf seconden later voelde ze vaste grond onder haar voeten.
‘Nooit meer’ Kreunde ze.
Naast haar lachte Holly haar opgewekte lach ‘Wen er maar aan, want ik denk dat we dit nog wel vaker zullen doen’.
Merlijns baard, alsjeblieft niet zeg!