008 ~ Relax, take it easy.

“Dus je weet echt niet wie dit gedaan heeft?”, vraagt Alice nog voor de zekerheid, nadat ik het verhaal vertelde wat er is gebeurd met mijn portemonnee.
“Alleen mijn identiteitsbewijs en een foto van heel vroeger is weg. Dus het zal vast wel een grap zijn”. Ik trapte een cola blikje weg die op de grond lag. Het blikje gleed over de vloer van de gang en stopte precies een paar centimeter voor een paar schoenen van een leraar. Snel probeerde ik nonchalant te doen en liep snel door. Alice volgde mij trouw zoals altijd en grinnikte zachtjes toen ze de boze blik van de leraar zag.
“Alice, weet jij misschien waar Bella is? Ik heb haar na de gebeurtenis niet meer gezien.”
“Ze is vast bij Edward. Maak jezelf niet al te druk. Edward beschermt haar met zijn leven”. Alice duwde mij een klein beetje uit balans.
“Oké, oké, ik geloof dat wel, maar ze was paniekerig nadat we de portemonnee hadden gevonden. Het leek net of ze wist wie hier achter kon zitten. Weet jij misschien aan wie Bella dacht?”, vraag ik aan Alice terwijl ik in mijn zware tas aan het zoeken ben om mijn autosleutels te vinden.
“Nee”, was Alice’s kort bondige antwoord. “Je overdrijft, Elina. Alles komt goed. Ik beloof het”. Alice legde haar koude hand op mijn schouder. Ze kijkt recht in mijn ogen. “Maar je moet het tegen niemand anders vertellen”.
“Waarom niet? Alice, nu ben jij degene die dramatisch doet. Ik weet toch dat het een grap is. Iemand kan zeker niet wachten tot Halloween en wilt nu al mensen bang maken”. Nu legde ik mijn hand op haar schouder. “Ga maar alvast naar huis. Mijn autosleutels liggen nog in het klaslokaal. Ik heb ze vast daar laten liggen. Ik had ze net nog.”
“Weet je het zeker?”, vraagt Alice voor de zekerheid.
“Ja, tot morgen”. Ik zwaaide nog heel even en draaide me om. Ik loop alleen door de stille gangen van de school. Iedereen was uit, maar Alice en ik bleven nog op school om iets af te maken voor scheikunde.
Mijn voetstappen galmde door de gangen heen en uiteindelijk zag ik mijn autosleutels liggen in het scheikunde klas lokaal. Toch kwam het gevoel dat iemand naar mij keek weer terug. Ik kreeg er spontaan kippenvel van. Snel liep ik terug naar het parkeerterrein waar iemand op mij stond te wachten. “Wat doe jij hier, Jake?”