11

Ze liepen door de straten van Breenord.
In tegenstelling tot alle anderen plaatsten waar Lucy tot nu toe geweest was, waren deze straten niet uitgestorven ’s avonds en liepen er overal mensen rond.
Aan de ene kant was dat fijn, omdat ze nu al voor de vijfde keer een verkeerde straat ingelopen waren en weer de weg moesten vragen.
Maar aan de andere kant had Lucy veel om over na te denken en dat ging niet zo gemakkelijk als iemand naast die toevallig langsliep expres tegen je op botste en dan ‘Oh sorry ik had je niet gezien’ zei.
Dat overkwam Holly twee keer, elke keer door een kinderachtig jochie die met een brede grijns op zijn gezicht weer doorliep.
Jongens…
Ze keek naar links en meende dat ze die straat in moesten.
‘Hol, ik geloof dat we naar links moeten’.
Holly die druk in gesprek verwikkeld was met een man die rood aangelopen was van woede, reageerde niet.
Ze zag direct wat er aan de hand was, Holly was tegen de man op gebotst en de man in kwestie had zijn lauwe kop Starbucks koffie over zijn nette pak compleet met stropdas gekregen.
Lucy giechelde even en besloot toen Holly maar te redden.
‘Meneer, dit meisje kan er niets aan doen ze is namelijk blind’.
De man bedaarde wat en werd rood ‘Oh- eh sorry, mijn excuses’.
Daarna beende hij zo snel mogelijk weg, hij liet een spoor van koffiedruppels achter.
Holly trok een gezicht naar de voorbijgangers die nieuwsgierig waren blijven staan en dingen mompelden als: ‘Het is toch treurig gesteld met de wereld’ en ‘De brutaliteit van die vent’.
Lucy pakte Holly haar hand en voerde haar theatraal mee ‘Kom maar hoor Elly, trek je maar niets aan van die onbeschofte man’.
Holly speelde goed mee ‘Wat een egotist hij zag toch dat ik blind was’?
Verscheidende mensen schudden met hun hoofd ‘Denk er maar niet te veel over na lieverd’ Zei een vrouw van rond de tachtig.
Holly knikte met tranen in haar ogen ‘Dank u wel mevrouw’.
Lucy vond ze wel weer genoeg aandacht op hen gevestigd hadden en trok Holly met zich mee.
‘Elly’! Mimede Holly toen ze in een steegje stonden.
Lucy haalde haar schouders op ‘Dat was de eerste naam die me te binnen schoot’.
Holly barstte in lachen uit ‘Bedankt, dat was echt geniaal’.
Lucy grijnsde ‘Smoezenkampioen tot uw dienst’.
Het zou nog wel even duren voor ze uitgelachen waren.
Ze wisten alleen niet dat ze door twee personen en een portret gadegeslagen werden.