Meisjes zijn raar.

Ik ga het ze nooit vertellen, ze zullen me haten als ze weten wat ik ben. Die droom was zeker weten een visioen van wat er gebeurd als ze erachter komen. 'Hey Remus!', zei Sirius, 'je ziet er een beetje ziek uit. Voel je, je wel goed?'. Ik zuchte, 'ik voel me prima'. Samen liepen we de trap af naar de leerlingenkamer en zagen daar dat James en Lily ruzie aan het maken waren. 'Hey dakduvel, hou gewoon even je grote mond en stop met dat betweterige gedrag', snauwde James. Lily haalde haar toverstok tevoorschijn en zwaaide ermee. 'Ha je kan geen eens normaal toveren dakduvel', grinnikde James. Sirius en ik hadden natuurlijk allang gezien dat hij een varkensstaart en oren had gekregen en hadden erg veel moeite om ons lachen in te houden. Lily keek plotseling onze kant op en liep naar ons toe. 'Kom mee Remus, je hoeft je tijd niet te verdoen met deze kleuters', zei ze en pakte me bij m'n arm en trok me mee naar de Grote Zaal. 'Lily, je weet dat hun ook mijn vrienden zijn', vroeg ik. 'Ja natuurlijk weet ik dat, maar dat betekend dat ik ook gewoon tijd met je mag doorbregen toch?', vroeg ze. 'Eh, tuurlijk kunnen wij ook samen tijd doorbrengen maar..', ze keek me recht in mijn ogen aan en ik voelde hoe mijn gezicht knalrood werd. Lily heeft echt prachtige ogen, maar waarom kijkt ze me zo aan. Haar gezicht kwam steeds een stukje dichter bij. Wat wil ze doen? Waarin tuit ze haar lippen? Ik draaide m'n hoofd weg en ze gaf me een kus op mijn wang. 'Ehm Lily, ik ben vergeten om ehh.. iets heel belangrijks te doen. Zie je straks weer, doei'. Ik wist niet hoe gauw ik weg moest komen. Nu weet ik het echt zeker, meisjes zijn echt heel raar.