Chapter 1.4 Leaving Amsterdam

Na drie kwartier rijden draait mijn tante de auto het erf op. Zodra de auto stil staat gooi ik de deur open, stap uit en kijk om me heen. Ik snap meteen waarom ik het vroeger best leuk vond om hier te komen: de oude boerderij heeft charme. Het woonhuis is wit met een rieten dak, de stallen zijn van rode stenen met een warme kleur. Ik hijs mijn tas over mijn schouder en loop het woonhuis in.
Het woonhuis is niets verandert sinds de laatste keer dat ik hier ben geweest. Links op de kapstok hangen alle jassen en op de grond staan alle, vaak vieze schoenen en laarzen. Ik dump mijn tas op de trap naar boven en ga rechts de deur naar de keuken door. Die is zo mogelijk nog voller geworden; overal staan beeldjes en bordjes en meer prullen. Ik plof op een van de keukenstoelen neer en kijk naar mijn tante die achter me aan naar binnen is gelopen. Zo te zien is ze genezen van haar extreem vrolijke bui. Ze leunt met een bedenkelijk gezicht tegen het aanrecht. Lange tijd is het stil en zijn we allebei verzonken in onze eigen gedachten. Tot mijn tante plotseling weer wakker lijkt te worden. “Wil je iets eten of drinken?” vraagt ze. “Hm, nee dank je. Ik denk dat ik maar naar boven ga.” antwoord ik. “We hebben de zolderkamer voor je ingericht. Er staan wat meubels, maar misschien kun je alvast nadenken over de kleuren en welke spullen je nog wilt hebben.” zegt ze. “Is goed.” antwoord ik. Mijn tante glimlacht even, ze lijkt blij te zijn dat ik niet meer zo boos doe. Ik sta op en loop naar boven.
Eenmaal boven laat ik de tas op de grond vallen en plof ik op het bed neer. Ik wil nog helemaal niet nadenken over kleuren en spullen, dat heeft iets definitiefs. Zolang ik nog kan doen dat dit niet mijn eigen kamer is, maar een tijdelijke logeerplek, lijkt het net alsof ik maar een paar dagen hoef te blijven. En daarna weer terug kan naar Amsterdam. De gedachte dat ik niet meer terug ga naar Amsterdam laat ik maar even voor wat het is. Die gedachte is te erg. Ik wil hier helemaal niet wonen! Nu ik alleen ben komen alle gedachten aan de afgelopen twee weken terug. De gedachte aan mijn ouders, hoe ik heb gehoord van het ongeluk... Snikkend draai ik me om en druk mijn gezicht in het kussen.