Transformatie

Pijn. Pijn was alles wat ik voelde. Ik voelde hoe de eerste botten braken en een andere positie aannamen. Ik voelde hoe haren mijn lichaam begonnen te bedekken en hoe mijn tanden groot en scherp werden. Het voelde vreselijk. Ik schreeuwde, gilde ik wil dat het op houd. Waarom moest ik ook perse gebeten worden. Waarom ik? Op dit soort momenten haat ik mijn vader net zo erg als hij mij haat. Ik wil dat het ophoud. Ik haat de hele wereld nu, waarom is dit mij nou overkomen? Al deze gedachtes schieten altijd op snelvaard door mijn hoofd als ik aan het transformeren ben en het geschreeuw.. Ja het geschreeuw, het houd maar niet op. De pijn.. pijn. Donker, ik zie niks meer. Het is klaar.. De pijn is weg.

Pijn. Alles doet pijn. Waarom? Waarom ben ik hier? Waar ben ik? Oja, in een huis alles is aan stukken gescheurd. Er wordt op de deur geklopt. 'Remus? Lieverd?', hoor ik een stem zeggen. 'Kan ik binnenkomen?'. Uit een kist haal ik kleding en trek ze snel maar wel met moeite aan. 'Kom binnen!', roep ik naar de deur. Madam Pleister komt binnen lopen en kijkt me met medelijden aan.'Kan je staan?', vraagt ze terwijl ze me helpt met overeind komen. Samen lopen we naar de school toe en naar de ziekenzaal. Er is al een bed voor me vrij gemaakt ik ga liggen en krijg nog een drankje. 'Slaap', zegt Madam Pleister. Ze doet een gordijn om mijn bed heen. Ik sluit mijn ogen. Donker, weg van het licht, eindelijk rust.