Een Normale Schooldag, Not!

BELLA’S OOGPUNT

Ik stond in me kamer voor de spiegel met een rode en een donkerblauwe blouse in me handen. Het was de eerste dag school van me laatste jaar. Ik kan niet geloven dat er zo snel 7 weken voorbij zijn gegaan, het was een geweldige zomer. Dat heb ik te danken aan Edward, anders zat ik vast opgesloten in me kamer met dikke boeken, hopend dat het schooljaar snel aan zou komen. Edward. Ik glimlach. Hij is nu meer dan een jaar me vriend en ik kan het nog steeds niet geloven, dat iemand zoals hem, zo goddelijk mooi, slim, grappig en lief, mij zou willen hebben. Terwijl die uit de allermooiste meisjes kan kiezen. Ik kijk naar de klok, half 8, en trek maar snel de donkerblauwe blouse aan en ren de trap af naar beneden om naar school te gaan.

“Hey Bella!” hoor ik Bonnie roepen, me beste vriendin. “Hey Bonnie! Hoe was je vakantie?” zeg ik terwijl ik haar een knuffel geef. “Spanje was te gek, volgende keer moet je echt meegaan!” zegt Bonnie enthousiast. We praten nog een beetje erbij en ineens hoor ik,
“Bella.” M’n hart begint snel te kloppen, na al die tijd ben ik nog steeds niet gewend aan die geweldige, mooie stem. Ik draai me om en daar staat hij. Mijn Edward. Met zijn lichte huid, goud/bruine ogen en bronzen haren lijkt het alsof ik naar een fotomodel kijk die net uit een tijdschrift is gestapt. Hij pakt m’n hand en trekt me naar zich toe in een zachte omhelzing. “Hé.” Fluistert hij in me oor. Een rilling liep door me lichaam. “Hé.” Fluister ik terug. Hij geeft me een kus in me hals en dan op me mond. “Ik laat jullie wel alleen, Bell, jou spreek ik in de pauze.” zegt Bonnie terwijl ze naar de ingang loopt. Maar ik was het alweer vergeten toen Edward in me ogen keek. “Ik miste je.” kreeg ik eruit. Ook al had ik hem gisterenavond nog gezien. “Ik jou ook.” Hij glimlacht me favoriete lach. De bel ging en ik zuchtte, vandaag zien we elkaar pas in de pauze weer. Ik wou hem nog niet loslaten. “Ik breng je naar je les.” zegt Edward.

Aangekomen bij Engels gaf Edward me een kus op me hand en ging naar zijn eigen les. Ik ging naar binnen en liep direct naar achteren naar me vaste plaats. Helemaal alleen, want zo werk ik beter. We moesten onze boeken pakken en zelfstandig werken. Na een half uur ging de deur open en ik keek op. Een jongen, nou een jongen, meer een man, kwam binnen. Lang, breed, donkerhaar, leren jas en een zwarte zonnebril. “Sorry dat ik laat ben, kon geen parkeerplek vinden.” Hij laat perfecte witte tanden zien. “Voor deze ene keer maakt het niks uit, omdat het je eerste dag is. Klas, even alle aandacht naar hier, jullie hebben een nieuw klasgenoot. Stel jezelf maar voor.” zegt Mnr. Smith met een handgebaar naar hem. Hij doet zijn zonnebril af, en even stopte ik met ademen. Zijn ogen, helderblauw, mysterieus, gevaarlijk maar toch gevoelig tegelijk waren.. prachtig. “Ik ben Damon Salvatore en ik ben hier sinds een paar weken verhuist vanuit Italië, Florence, naar deze prachtige plaatsje Forks.” Hij grijnsde. “Oké, Damon, ga maar daar zitten,” Mnr. Smith wijst naar de lege plek naast mij “zij kan je een rondleiding geven door de school en alles uitleggen wat je moet weten.” Hij loopt op de tafel af en zowat alle meisjes ogen volgden zijn iedere voetstap. “Oké, dan gaan we nu weer terug aan ’t werk.” hoorde ik Mnr. Smith ergens vaag zeggen. Ik was te druk bezig met het proberen normaal te ademen.
“Hallo schat, dus jij gaat me begeleiden?” zei hij soepel met een verleidelijke glimlach toen die zat. “Uhm, ja.” was het enige wat ik kon uitbrengen. “Heeft m’n mooie begeleider een naam?” vroeg hij met een nog grotere glimlach. “Ja, uhm.. Bella.” “Weet je het zeker?” zei hij nu hardop lachend. Wat een geluid.. “Heel zeker..” bloosde ik. “ Heel aangenaam, Bella.” Hij pakte me hand en gaf er een kus op, dezelfde hand waar Edward een kus op gaf. Edward! Ik zat meteen recht op me stoel en trok me hand terug op me schoot. “Dus uh, waarom ben je verhuisd van de hete Florence naar de koude Forks?” zei ik snel om hem af te leiden. “Toe aan verandering.” zei hij terwijl die aandachtig naar me keek. “Oh.” Ik keek snel in me boeken en deed alsof ik geïnteresseerd aan het lezen was. Die ogen! “Waarom ben jij hier naar toe verhuist?” vroeg hij. Ik keek op, hoe wist hij dat? “Hoe weetje dat ik hier naar toe verhuist ben?”
“Een gokje.” zei hij met een gevaarlijke glimlach. “Ik ben hier ongeveer anderhalf jaar.” zei ik, nog steeds verbaast. Ik ben verhuist vanuit de hete Phoenix, Arizona om bij me vader, Charlie, te gaan wonen. “Wat ga je me allemaal laten zien vandaag” zei Damon, nog steeds zijn prachtige ogen op mij gericht. Deze keer kon ik niet wegkijken. Ik voelde iets, iets sterks en warms. “Wat wil je zien?” zei ik zachtjes. “Ik zou de school moeten zeggen, maar school boeit me niet echt. Wat dacht je van de stad, de buurt.. Je huis?” Zei hij terwijl die diep in me ogen keek.
Vanuit me ooghoek zag ik iets glinsteren in de zon. Het was m’n zilveren armband, gekregen van Edward toen we een precies een jaar gingen een paar weken geleden. “Ik kan vandaag niet, een andere dag ook niet. Je kan het beter aan iemand anders vragen, ik ben echt heel druk.” Kreeg ik er snel uit. “Ik wil je wel een rondleiding geven, ‘k heb tijd genoeg.”zei Caroline, een soort van vriendin van me, terwijl ze hongerig naar Damon keek “Ja, dat is een goed idee, Car kan je een rondleiding geven, sorry.” De bel ging en ik pakte snel me boeken in me tas. Voordat ik uit de deur vloog zag ik Damon me verbaast nakijken.
Wat was dat? Of beter gevraagd, wat voelde ik? Dat korte moment tussen ons, wat misschien maar 7 seconden duurde was zo.. Krachtig en overweldigend. Nog duizend andere woorden waar ik nu niet op kom. Ik liep de lokaal in van me volgende les en hoopte vurig dat Damon niet dezelfde les had. Na 20 minuten ontspande ik me een beetje. Hoe kan ik zo opgefokt en door de war raken door iemand die ik maar net heb leren kennen? Diep in mijn gedachten verzeild geraakt ging de tijd snel voorbij en al snel ging de bel voor de pauze.
Natuurlijk stond Edward zoals bij iedere pauze me op te wachten buiten het klaslokaal. “Hoe was je lessen?” vroeg hij terwijl hij mijn tas aannam en me hand vastpakte.
“Oh, zoals altijd.”