6

‘Hé jij daar’!
Het meisje keek verbaast naar het steegje waar Lucy verborgen stond.
‘Wie zei dat’?
Ze stapte tevoorschijn uit de schaduwen en wenkte.
Het meisje liep het steegje in.
Nu moest ze haar woorden zorgvuldig kiezen want anders was het gebeurd bedacht ze zich.
Maar natuurlijk deed ze dat niet en flapte het er meteen uit ‘ben je de afstammeling van Helga Huffelpuf’?
Vanbinnen vervloekte ze zichzelf voor alles wat stom was en twee benen had.
Het meisje kreeg echter grote ogen ‘hoe weet je dat-‘
‘Niet hier’ kapte ze het gesprek af en het meisje knikte gedwee.
Samen liepen ze door de snel donker wordende straten totdat de huizen minder dicht op elkaar stonden en er bos aan de zijkant van de weg te zien was.
Lucy hield halt en het meisje knalde tegen haar aan, ‘daarheen’ fluisterde ze.
Ze liepen het bos in en stopten toen ze –volgens haar- ver genoeg van de bewoonde wereld af waren.
‘Wie ben jij en hoe weet je wie ik ben’? vroeg het meisje direct.
Lucy zuchtte ‘Mijn naam is Lucy Juweel en ik stam af van Goderick Griffoendor, ik ben al een paar maanden opzoek naar jou en de andere’.
De ogen van het meisje hadden inmiddels het formaat van theekopjes ‘ik ben Holly Starren en ik stam dus af van Helga Huffelpuf, ik ben gevlucht voor hen’.
Lucy knikte begrijpend ‘ik ook maar ondertussen zoek ik ook naar jullie, dat doe ik met behulp van dit klokje’.
De rest van de avond ging voorbij en werd gevuld met uitleg, gepraat en gelach.
Doodmoe vielen ze uiteindelijk in slaap en Lucy had voor het eerst sinds lange tijd een grijns op haar gezicht.