Identity

‘Wat wil je nou eigenlijk van mij?’ vroeg ik enigszins verbaasd. Kort knipperde ik met mijn ogen toen ik merkte dat ik bijna werd meegezogen door die azuurblauwe ogen. Op de jongen zijn gezicht verscheen een magere grimas. Zijn al tamelijke lichte huid verbleekte naarmate de ijzige wind, die door het open raam naar binnenkwam, over zijn huid streek. Zijn ogen lichtten nu nog meer op van zijn huid; net saffieren, zo helder blauw.

Met de vingertop van zijn linkerwijsvinger streek hij over mijn kaaklijn. Kort huiverde ik van die aanraking. Een gevoel van warmte en tederheid wisselde zich continu af met een gevoel van walging en vernedering. Het was frustrerend om te weten hoe manipulerend die aanraking was, maar ook weer zo fijn.
‘Wat wil je nou van me?’ herhaalde ik mijn vraag, hopend dat ik dit keer wél een antwoord zou krijgen. Dit keer was mijn reactie feller, maar aan zijn gezicht was te zien dat het niks had uitgemaakt. Hulpeloos liet ik een diepe zucht. Het leek net alsof hij van steen was. Een stenen hart, een stenen gezicht; onbreekbaar en geen emoties zichtbaar.
Zelf wist ik niet eens meer hoe ik in deze situatie was beland. Het laatste wat ik me kon herinneren, was dat de oude, witte draaitelefoon in de woonkamer rinkelde, maar net ophield met rinkelen voordat ik hem kon opnemen. Wat er daarna volgde, kon ik me niet meer herinneren.

Verward schudde ik mijn hoofd toen ik dacht dat ik iets hoorde. Eerst keek ik om me heen, maar kon echter niks zien, aangezien het al aardig donker was. Vervolgens keek ik hem recht in zijn gezicht aan, om te zien of hij misschien iets had gezegd. Aan zijn ijzige blik te zien, was hij diegene die het geluid had gemaakt en het was ook duidelijk dat hij zijn geduld begon te verliezen.
‘Trek je T-shirt uit.’ sprak hij zijn woorden kalm uit. Hij keek niet naar beneden, naar mijn borsten, wat je wel zou verwachten als een jongen je dit zou vragen. Daarentegen bleef hij me indringend aankijken. Zijn lippen bewogen geen moment, maar zijn ogen spraken wat hij wilde. Het gaf me zo’n intimiderend gevoel, dat ik wijselijk deed wat hij zei. Tegenwerken zou alleen maar averechts werken.
Mijn vingers omklemde de zoom van mijn T-shirt en ik voelde hoe de stof van mijn lichaam verdween. Terwijl ik deze handeling uitvoerde, volgde hij mijn voorbeeld.
Wanneer ik me wat verzette om in een wat prettigere houding te gaan zitten, maakte hij een schichtige beweging naar achteren. Geschrokken keek ik op van zijn onverwachte reactie. Er was nu een nog grotere afstand tussen ons ontstaan; hij zat nu aan het voeteneind van het bed. Verward keek hij om zich heen, zonder zijn lichaam te bewegen, enkel zijn hoofd. Schichtig wisselde zijn blik elke seconde van positie, zonder een enkele keer mij aangekeken te hebben.

Voorzichtig kroop ik over het bed heen, terwijl het dekbed zachtjes knisperde bij elke beweging van mij. Elke centimeter ik dichter bij hem kwam, begon hij steeds onnatuurlijker te trillen en bleef zijn blik nu wel op mij gericht. Elke beweging die ik maakte, volgde hij nauwkeurig. Waar hij nog geen minuut geleden me niet aan durfde te kijken, was hij nu totaal op gefocust.
Ik stopte toen ik recht voor hem op mijn knieën zat. Zijn ogen waren nog steeds azuurblauw, maar dit keer spraken ze niet. Het enige wat ik zag, was een troebel mengsel van emoties. Dominantie had plaats gemaakt voor onzekerheid, macht voor paniek.

Toen ik plots mijn hand op zijn wang legde, wendde hij zijn gezicht af. Verward door alles keek ik hem aan, hopend dat hij me een antwoord zou geven. Helaas bleef een lange stilte in de ruimte om ons heen hangen. Beiden wisten we niet wat we moesten te zeggen. Misschien moesten we maar niks zeggen. Wat voor toegevoegde waarden zou dat hebben?
Met mijn vingers streek ik heen en weer over het dekbed. De zachte stof voelde als satijn aan op mijn vingertoppen. Het was een klein genot, maar het gaf zo’n heerlijk gevoel.
Wanneer ik de kleuren van de stof in me opnam, zag ik daar nog mijn T-shirt liggen. Van mijn T-shirt ging mijn blik naar de jongen. Nog steeds zat hij daar in een soort shocktoestand.

Vanuit het niets maakte ik mijn beha los en zag hoe de jongen zijn ogen groter werden, toen ik ook mijn beha van mijn lichaam ontdeed. Zijn ogen waren niet gericht op mijn borsten, maar op de roze kanten beha die ik in mijn handen hield.
Langzaam pakte ik zijn ijskoude arm vast, waar het kippenvel opstond, en schoof het behabandje over zijn rechterarm. Hierna volgde zijn linkerarm en sloot de haakjes aan elkaar vast.
Weer volgde hij met zijn ogen elke handeling die ik uitvoerde. Wanneer ik mijn T-shirt hem wilden aantrekken, hield hij zijn armen al automatisch in de lucht. De stof van mijn T-shirt viel perfect op zijn lichaam. Hij was niet erg breed gebouwd, maar dat gaf niet, vooral nu niet. Hij keek me recht in de ogen aan en ik zag voor het eerst weer dat zijn ogen straalden. Ze straalden geluk en erkenning uit. Ook voor het eerst deze avond krulde zijn mondhoeken op en zag ik een gemeende glimlach. ‘Wacht.’ fluisterde ik en stond vlug op van het bed.
Snel liep ik de badkamer in, die aangrenzend aan de slaapkamer lag, en pakte de eerste beste rol wc-papier die ik zag. Van twee lange stroken wc-papier vulde ik de beha op, zodat zijn “borsten” er voller uit zagen. Een oude truc, maar zelfs op dit soort momenten kwam het handig van pas.

Toen ik een bijpassende broek in mijn kast wilde zoeken, werd ik al snel tegengehouden door de jongen, die zijn hand op mijn schouder legde. Kort schudde hij zijn hoofd en toen ik zag dat hij al een broek van mij had aangetrokken, snapte ik zijn gebaar.
Na vijf minuten had ik ook wat make-up op zijn gezicht aangebracht. Niet te overdreven, maar net genoeg om zijn ogen te laten opvallen van zijn gezicht. Uit een bruine schoudertas, die mij nog niet eerder was opgevallen, haalde hij een bruine pruik. De lange bruinen lokken met een kleine slag erin vielen mooi langs zijn smalle gezicht. Met een tevreden blik bekeek hij zichzelf van top tot teen in de grote wandspiegel. Via de spiegel keek hij mij aan, glimlachte en zei ‘Dank je.’ Kort schonk ik hem ook een glimlach.

Toen ik voelde dat kippenvel over mijn gehele rug liep, herinnerde ik me dat ik hier de hele tijd halfnaakt rond had gelopen. Vluchtig zocht ik in de ruimte naar iets wat me kon verwarmen. Al gauw bleven mijn ogen steken bij het dekbed en het duurde niet lang voordat ik het warme dekbed om mijn lichaam had geslagen.
‘Je hoeft je niet te schamen. Je hebt prachtige borsten.’ De jongen gaf me een knipoog en pakte zijn bruine schoudertas van de grond. ‘Bedankt voor alles, Ysses.’ was zijn afscheidsgroet en zijn hand lag al op de deurknop, klaar om aan zijn grote avontuur te beginnen. Wat?! Hoe wist hij mijn naam? Zelf kende ik hem niet, evenmin zijn naam. ‘Wacht!’ riep ik, nog voordat hij de deur kon openen. Ik zette een paar grote stappen, totdat ik voor hem stond. Ik maakte mezelf iets groter door op mijn tenen te gaan staan en boog mijn gezicht naar de zijne. Mijn lippen raakten zijn, met lipgloss zachtroze gekleurde, lippen. De lipgloss voelde warm, maar licht kleverig aan. Het waren hoogstens tien seconden die onze kus duurde, maar wel tien seconden die voor mij op veel vragen antwoord hadden gegeven. Toen ik mijn ogen weer opende en hij mijn vragend aankeek om mijn onverwachte actie, antwoordde ik:

‘Nu weet hoe het bij jongens voelt, wanneer ze een meisje zoenen die lipgloss op haar lippen heeft.’