Hitte

Plots hoorde Allison een gil en een suizend geluid, iets wat knetterde en vonkte. Vuur! Ze sperde haar ogen wijd openen met bonzend hart sprong ze uit haar schommelende bed. Er was brand!
Ze voelde haar kloppende hart versnellen naar de snelste hardcorebeat die je maar kon bedenken, en even werd het licht in haar hoofd. Kleine witte vlekjes vlogen door de kamer, als flonkerende, zich vermenigvuldigende vuurvliegjes. Nee, niet flauwvallen, doe iets! Schreeuwde haar bewustzijn. Maar ze was altijd al zo verschrikkelijk panisch geweest voor vuur…
Allison voelde de hitte uit de muur stromen. Heet, zo heet. Hoe groot moest het wel zijn om zoveel warmte te verspreiden? In paniek stormde ze naar de deur, die ze godzijdank niet op slot had gedaan vannacht. Nu bedankte ze die vergeetachtigheid op haar blote knieën.
De vlammen verblindden haar bijna toen ze op de gang stond, ook al stond alleen het uiteinde in de fik. Waarom had haar moeder zo graag lekkernostalgisch willen doen? Deze boot was godverdomme voor het grootste deel van hout! Waarom ging er geen alarm af? Dat hadden ze hier toch wel? En wat moest ze nu doen?
‘Hééélp!’ gilde ze zo hard als ze kon. ‘Brááánd!’
Maar er was niemand die kwam helpen. Er kwam niemand! En wie had er ook moeten komen? De enige andere gast in deze gang…die sliep aan het einde.
Omijngod, ze sliep aan het einde. Het was haar gil geweest die ze had gehoord.
Dat mens was levend verbrand, of was dat nu aan het doen.
Haar ademhaling ging sneller, en ze werd langzaam licht in mijn hoofd. Ver weg realiseerde ze zich dat ze iets moest doen, iets om te zorgen dat ze zelf niet verbrandde. Dat zij en haar moeder niet verbrandden.
Moeder wakker maken, zei haar hoofd toen. Die weet wel wat te doen.
‘Mááám!’ riep ze paniekerig terwijl ze op haar deur ramde. ‘Er is brand! Mááám! Word wakker! Word godverdomme wakker!’
Maar het bleef ijzingwekkend stil achter die deur. En met een schok die het bloed in haar aderen in ijs deed veranderen besefte ze dan haar moeder ’s nachts oordopjes droeg. Ze keek om zich heen. Daar! Een brandslang! Maar tussen haar en het object dat haar moeder kon redden was een vlammende muur.
En ondertussen was het vuur al onderweg naar haar enkels.
Nog één keer gilde ze om haar moeder, direcht gevolgd door een gegil van pijn door het vuur dat nu bijna aan haar benen likte.
Haar moeder was ten dode opgeschreven als ze nu geen hulp ging halen. Maar waar?
In blinde doodsangst rende ze naar de volgend gang. En de volgende en de volgende, gillend dat er brand was.

Luke kreunde. Die voet had hem al de hele nacht wakkergehouden. Waarom had die dokter er niet gelijk wat pijnstillers bijgedaan, als hij toch bezig was?
Hij pakte het glas water naast zijn bed, en goot de inhoud in zijn keel. Wat was de lucht hier toch droog en warm. Dat zou je eigenlijk niet verwachten midden op de zee.
Misschien was het het beste als hij gewoon opstond en wat anders ging doen. Zo kwam hij echt niet in slaap. Rotbeen.
Hij zag het boek dat zijn moeder hier had achtergelaten. Een of ander doktersromannetje. Wat vreselijk uitgekauwd. Hij pakte het vluchtig op en las de achterkant, waarna hij het weer op de grond liet vallen.
Een paar uur later lag het boek op tafel met Lukes slapende hoofd erbovenop.