Deel 209

Nick Pov.

Gaby is gewoon hier! Naast mij! Wat moet ik zeggen? Wat moet ik doen? Misschien vind ze me wel dom. Nee, toch? ‘Nick, kom eens met mij mee. Ik moet je even onder vier ogen spreken.’ Kevin staat op en trekt me mee. Een paar meter van de menigte af blijft hij staan. ‘Man. Ben jij verliefd of ben jij ontzettend verliefd? Jemig! Dat valt niet op, hoor.’ Ik kijk Kevin aan. ‘Maar ik deed zo onopvallend?’ Kevin kijkt me met grote ogen aan en herstelt zich weer. ‘Ja, tuurlijk, droom fijn verder in leugensland. Laat het wat minder opvallen en flirt gewoon wat af! Doe niet zo gespannen. Relax. Straks is ze nog bang voor je en jouw gedrag..’ Spreekt Kevin verstandig. ‘Denk je dat ze het al door heeft?’ Kevin kijkt me weer even aan. ‘Ik weet niet of ze dat door heeft, of dat ze door heeft dat je helemaal gek aan het worden bent. In ieder geval de laatste, dat is zeker. Dat ziet iedereen.’ Ik kijk bedankend naar hem op een sarcastische manier. ‘Oké, broer. Ik begrijp het. Let’s go!’ We lopen langzaam weer terug naar de meisjes. Gabrielle ziet er even mooi uit als altijd en dat terwijl ze bij een snackbar zit! Wauw ik ben echt verliefd. Die gedachte giert door mijn hoofd. ‘Ik moet naar Jitske morgen, vragen of ze dit goed vind vanuit haar aanzicht.’ Mompel ik als ik weer zit. ‘Hoezo dat? Of ze wat goed? Jitske, dat is toch je overleden vriendin?’ Ik knik. ‘Ja, maar laat maar. Dat was niet voor jou bestemd. Houd je er buiten.’ Zeg ik een beetje bot. Ze kijkt betreurd weer naar haar milkshake. ‘Sorry, als ik je beledigd heb. Het kwam er een beetje onbeschoft en vreemd uit. Zo ben ik normaal niet hoor, echt.’ Verklaar ik. ‘Inderdaad, zo is hij normaal niet.’ Vallen Kevin en Lies me bij. Gabrielle kijkt ons lachend aan. ‘Ha ha, dat weet ik. Ik weet dat je niet bot bent. Je bent lief. Over dat vreemd kunnen we nog praten.’ Grapt ze. ‘Vind je mij lief?’ Ze bloost en knikt dan verlegen. Ze vindt me lief, ze vindt me lief, ze vindt mij lief! Ik kan wel juichen. Zou ze me ook meer vinden dan dat? ‘Over lief valt ook nog te praten hoor. Soms is hij me toch eens een potje chagrijnig! Dan kan je écht niet met hem praten. Dan is hij..’ ‘Ja ja, Kevin. We snappen het.’ Wuif ik het weg.