3.

Wat duurde het vreselijk lang. Secondes leken minuten en minuten leken uren. Zal die bel dan nooit gaan?
Ik staarde voor me uit en zag een jongen naar me kijken. Ik kende hem ergens van... Zijn haren waren zwart, een beetje lang en warrig. Zijn broek hing een beetje laag en hij had een donkerblauw t-shirt aan. Het was echt zo'n jongen waar de populaire meisjes op mijn vorige school verkering mee hadden. Ik herinnerde het me opeens weer: Hij was die jongen met die vriendelijke uitdrukking op zijn gezicht en die op zijn knieën bij me zat toen ik flauwgevallen was. Zou ik naar hem toelopen en hem bedanken voor zijn hulp van net of niet? Nee, dat was iets té. Ik was opeens zo anders dan anders. Normaal was ik het buitenbeentje, maar nu leek het dat ik het middelpunt van de belangstelling was. Een andere jongen stootte hem aan. Die andere jongen keek nu ook naar mij en knipoogde. Ik bloosde. Ze begonnen met elkaar te praten. Hadden ze het over mij? Ik zag dat ze inderdaad weer naar me keken. Ik zwaaide kort en lachte. De jongens voelde zich betrapt.
De bel ging. Eindelijk! Ik voelde me weer goed, maar was nog steeds moe. Ik wilde zo snel mogelijk naar bed. Ik stond op met mijn bagage en liep naar de ingang waar de rest van de jongens stonden om 'in te checken'. Ik liep het trapje op en stond even later binnen. Ik keek rond, overal waar ik kijken kon. Het zag er allemaal oud uit, maar wel groot. De muren waren wit en er stonden grijze kluisjes tegen de muren. Maarja, wat had ik anders verwacht? Een hip gebouw met blauwe en oranje muren? Zou ik hier ooit de weg wel vinden?
Ik hoorde twee jongens achter me met elkaar praten. Ik ving wat zinnen op: ''Ik hoop dat we dit jaar weer bij die noob in de kamer zitten.'' Grinnikte een jongen. ''Weet je die grap nog van vorig jaar? Die was echt geniaal.'' Antwoordde die andere jongen lachend. Ik kwamen twee vragen in me naar boven: Had ik geen eigen kamer? En over wie hadden die jongens het eigenlijk? Ik had geen tijd om hierover na te denken want ik was al aan de beurt bij de balie. Ik zag een vrouw zitten. ''Ik ben dus niet het enige meisje hier.'' Floepte eruit. De vrouw begon een beetje te lachen. ''Inderdaad, nu ben ook niet de enige vrouw meer.'' Antwoordde ze. ''Zijn er echt niet meer vrouwen op deze school?'' Vroeg ik verbaasd. De vrouw schudde haar hoofd. ''Op wat inval leraressen na dan.'' Zei ze. ''O.'' Antwoordde ik kort. ''Jij bent toch het meisje dat hier schoon komt maken?'' Vroeg ze. Ik knikte. ''Fijn, we hebben je hulp hard nodig en je komt bij mij werken.'' Vertelde ze. ''Oké.'' Ik wist geen ander antwoord te bedenken. ''Wat is je naam en geboortejaar?'' Vroeg ze. ''Laymé, 1995.'' Zei ik. De vrouw voerde deze gegevens in de computer in. Er werden twee A-4tjes uitgeprint. ''Hier, dit is het nummer van je slaap kamer. Wees niet bang, je zit bij leeftijdsgenoten. En een platte grond van de school.'' De vrouw gaf me het eerste A-4tje. ''En dit is een schema met informatie over je schoonmaakwerk.'' Ik kreeg het tweede papier ook in handen gedrukt. ''Krijg ik geen eigen kamer?'' Ik hoopte. ''Nee sorry, te veel leerlingen, te weinig slaapkamers.'' Antwoordde ze. ''Oké, bedankt. Doeg.'' Ik liep weg.
Ik keek op het papier waar de plattegrond en mijn kamernummer op stond. Ik zat in kamer 206. Waar zou dat zijn?