1.

Daar zat ik dan, in de taxi. Op weg naar een nieuwe woonplaats, op weg naar een nieuw leven. Alweer. Mijn leven veranderde elke keer. Ondertussen was het al een gewoonte geworden. Het begon allemaal toen ik zeven jaar was. ik was nog maar een klein meisje dat zich nergens zorgen over hoefde te maken. Mijn moeder was een professional in paardrijden en mijn vader een militair, wat hij nu nog steeds is. Ze behandelden me als een prinsesje. Enigst kind was ik wel, maar altijd waren mijn vader en moeder er voor me. Elke woensdag middag maakten mijn moeder en ik lekkere hapjes. Dan waren het cakejes en dan waren het weer koekjes. 's Avonds aten we die dan gezellig samen met mijn vader op.
Ook als ik 's avonds niet kon slapen was mijn moeder er voor me. Ik had een knuffel van haar gekregen, die ik Ali noemde, en ze zong een liedje die ze zelf bedacht had waardoor ik altijd in slaap viel.
Totdat op een dag mijn leven voorgoed veranderde. Het was een zonnige zomerdag en mijn moeder zou gaan oefenen voor een belangrijke ruiter competitie die dat weekend plaats zou vinden. Haar paard maakte de sierlijkste bewegingen en kon hard rennen. Opeens werd de lucht grauw en begon er een beetje regen te vallen. Al gauw veranderde dat in een hevige storm. Het paard gleed uit en mijn moeder kwam er onder te liggen... En ik had het allemaal met eigen ogen gezien.
Ik ben nu zestien, ja, het was negen jaar geleden, maar de dingen die ik net opnoemde zou ik nooit meer vergeten. Het liefst zou ik het vergeten en mijn leven vrolijk verder lijden, maar dat kon op een een of andere manier gewoon niet. Ik was al negen jaar moederloos. Een meisje heeft gewoon een moeder nodig. Vroeger samen fietsen en nu op de leeftijd die ik nu heb samen winkelen, maar die tijd zou nooit komen.
Mijn vader was depressief en behandelde me als grof vuil. Soms werd ik geslagen. De sweer van vroeger hadden we niet meer en ik had het gevoel dat die ook nooit meer terug zou komen. Ik kende mijn vader niet eens meer... Hij gedraagde zich zo anders. Uitte hij zo zijn verdriet of verbergde hij het zo? Veel vragen had ik hierover, maar nooit durfde ik ze te stellen. Ook had mijn vader nooit een nieuwe liefde gevonden. Ik vond het vervelend voor hem, maar niemand kon de plaats van mijn moeder innemen en dat stond vast.
Mijn vader zou naar het oosten moeten vechten in oorlogen die daar gaande waren. Natuurlijk zou ik niet mee kunnen, dus had hij gebeld naar een een of ander High School voor jongens. Niet zomaar een High School, maar een kostschool voor jongens. Ik zou daar dan naartoe moeten gaan, wat belachelijk zou zijn, want ik was een meisje. Hij had me net zo goed naar familie kunnen sturen, maar ja, meer dan de helft kende ik niet eens. Mijn vader had het voor elkaar gekregen dat ik naar die jongens kostschool kon, maar op een voorwaarde: Ik zou daar moeten schoonmaken. Elke keer kon mijn vader er voor zorgen dat mijn leven steeds vreselijker werd. Elk moment zou ik kunnen huilen, maar ik wist dat dat geen zin had. Ook dacht ik bijna elke seconde aan mijn moeder. Ik wist niet eens dat hij dit plan had, maar ik kwam erachter doordat hij zich versprak tegen mij, maar hij had het toch een keer moeten vertellen... Aan de ene kant was ik wel blij dat dit gebeurde. Want mijn vader was er niet meer om te zeggen 'Laymé ruim dit eens op, Laymé doe dit eens en doe dat eens'. Maar ik leefde nu al negen jaar lang met een man samen en op deze school waar ik wel voor een hele tijd zou blijven zijn ook alleen maar jongens. Niet echt een droom van me. Nooit had ik eens normale vriendinnen, maar ik wist niet beter.
'We zijn er.' hoorde ik opeens. De auto stopte en de chauffeur keek achterom. 'Dankuwel.' antwoordde ik en ik stapte uit de auto. De chauffeur stapte ook uit en maakte de achterklep van de auto open en haalde mijn koffer en tassen eruit. Ik bedankte hem nogmaals en betaalde hem voor de reis. De chauffeur knikte en reed even later weer weg. Ik stond voor een mega hek waarachter een plein schuilde met duizenden jongens. Overal waren ze. Achter het plein stond een mega gebouw...