5

Twee dagen waren er nu voorbij gegaan, maar geen Huffelpuf.
Lucy had elke dag doorgebracht in het steegje starend naar mensen die geen van allen de mensen waren die ze zocht.
Het was een complete ramp dat Huffelpuf maar niet dichterbij wilde komen, want er was altijd die vervloekte tijd.
De tijd die haar er elke ochtend op wees dat ze moest opschieten.
De tijd die zonder medeleven verder tikte.
De tijd die meldde dat spoedig alles voor niets zou zijn geweest.
De stomme stomme tijd.
Griffoendor was ver van haar vandaan en Septimus was op de vlucht.
Septimus, haar oude buurjongen.
Ze had nooit ook maar enig vermoeden gehad dat hij kon toveren, laat staan dat hij de afstammeling van Zalzadar Zwadderich was.
Totdat hij begon te veranderen, hij werd egoïstisch en deed stomme dingen.
Hij luisterde niet meer naar haar goede raad, dat ging net zo lang door tot die dag…
Hij sloot zich aan bij hen.
Dat was de dag dat ze erachter kwam dat hij kon toveren, dat was de dag die alles veranderde.
Haar vader werd ziek, overleed en liet haar met zijn taak achter.
Septimus was gevlucht, omdat hij hen teleurgesteld had.
En zei moest hem vinden!
Uitgerekend hem ze wou kunnen zeggen dat het toeval was, maar het was geen toeval; Het was het Lot.
Aan het lot viel niet te ontkomen, dat was een van de eerste dingen die ze al snel leerde.
Toeval had niet kunnen voorkomen dat haar moeder een dodelijke val maakte toen ze nog maar drie jaar oud was.
Toeval had niet kunnen voorkomen dat Septimus de verkeerde weg koos.
Toeval had niet kunnen voorkomen dat haar vader stierf.
Toeval had niet kunnen voorkomen dat Hogwarts werd vernietigd.
Toeval voorkwam niet dat haar vader overleed.
Toeval had niet kunnen voorkomen dat ze met deze onmogelijke taak was opgescheept.
Het Lot had dat wel kunnen doen, alles had anders kunnen zijn.
Maar het is niet anders! Mompelde een klein stemmetje in haar hoofd.
Toen draaide ze zich om naar de straat en zag ze haar: Blond haar, een vriendelijke glimlach en blauwe ogen.
Toeval of het Lot?